The Kite

A story, a vibrant colored kite was with me when I went to sleep in the day of chores.

I kept the slippery thread clutched between my tired fingers.


Then the storm came with the darkened skies and harshest hailstones.
I was running for cover in the woods.


Now I am sitting here with head moldy and wet eye lashes.
Trees dripping the unwanted rain.


I am hopeful that I will find it in the tree branches when I walk home;
or the childhood memories would be waiting with the thread in hand at my door step.


Let me walk the day

Shame

----------
Sophia
----------

She wasn't a princess.
But sat frozen in hot emotions 
Unknown to me as I browsed through the notes
The dark eyes shining in the corner 
The gloom solidified 

The years lost in translation
Family history unknown 
I checked for the obvious and the known

The ICD10 
Amitriptyline...
Comeback in 4 months

She walked away from my ignorance 
Into the waves of ruminations 
Of the millions of body parts strewn 
Over the dirt roads she only knew

Home...

Where her family's blood marked
A distant place called 
Rwanda


----------------
Child warrior
---------------

Any seizures in parents? 
We don't know Sir
We found him crawling in the streets of Congo... 
I saw shining white teeth 
Then the forgotten blood haunted me...

I am not hiding behind a tricolor flag
Being just ashamed of my own 
Existence...


--------

Here...
--------

When I shut the microwave door

In this frigid winter

The popcorn smell mixed with

The aroma of coffee freshly brewed

The newspaper on the table, 

Shattered images from satellite

An African village in summer

Charred bodies 

And smell of gun powder

I am ashamed and guilty

For being alive as a human

The Secret Life of Toms

I was buying something from a street vendor. 

Gave him $100. I did not understand why in a hurry I ended up having less balance than the arithmetic taught me what I would get.

Got home and looked inside my wallet .Two twenty dollars, one seven dollars and one 4 dollars. When I thought about it sensibly, it was scary as you could imagine. I never saw 7 dollar bills before. I was not sure about 4 dollars either. I looked at the other side of the bill. It was blank paper without printing. I am really duped. I have some money left in an envelope in the draw. I looked at the bills I had. Many have nothing printed on the back. Some of them actually had ink draining out in red and cyan.

It was not the issue of losing money due to carelessness, but knowing that this did not happen just now. I was being part of this fake bills empire, It bothered me so much and I was also concerned that someone will inform the police that I gave them fake notes.

I was finally happy when I woke up from that dream.

Next day I received a letter from a consumer research firm with 8 pages of questions and a crisp $2 bill clipped to the edge.

Is the dream real? I was not sure $2 bill existed. Was it Monopoly money?

Google and friends told me it was real as the $1 bill.

I heard that it was Toms. Thomas Jefferson. A bill which is now going to be the theme of a movie.

Toms, I know you are hiding behind the papers in my draw. I am reluctant to part with you. You are like the lucky streak I don’t want to lose in my days of misery. I am keeping you, my secret friend, away from anyone to grab, to spend to forget. I am like millions in this country, holding on to you with passion.

Toms, thank you.

The believers and followers

When I was watching the documentary made by James Randi on the issue of Psychics and the trickery, an interesting conversation struck my mind. Why do more people still follow the tricksters and illusionists than the people who debunk them?

The human mind likes to follow something which appears to have existence, rather than thinking about its non-existence, which may be the truth or closer to the truth.  It is easier to follow the notion of a bright star than a black hole.

In our daily practice, it is very difficult to prove the absence of disease than its presence. Moreover when you tell  people that “everything” they are feeling is “in their head”, that is not going to go well.

 However, if you can say the problem is a disorder called “Toomuchgooglitis”, a not uncommon disorder, you are taken seriously.

I should try not to appear as a skeptic, than  be a re-affirmer of a non-truth; to survive in this world.

May be lying is to be considered a more pragmatic and socially accepted form of imagination. 

A skeptic dies seeking the  truth for its credibility, does not get any followers.

Random (G)asp-irations

Random (G)asp-irations

Me: Before moving to your current position at Black Suit consultants, where did you work?

Candidate: I was working as a Telephone Psychic

Me: Excuse me…

Me: What would you be when you grow up Bill?

Billy: PBR

Me: Excuse me…

Billy’s mother (bewildered): Don’t you watch PBR?

Me: You mean PBS?

Billy’s mother: Professional Bull Rider

Me: Excuse me.

Me: What would you like to be?

Latisha: Mat maid

Me: You mean Mermaid?

Latisha: Mat Maid

Me: Excuse me…

Me: When you become big, what job you would like to get Aaron?

Aaron: A digger

Me: ‘In construction’ you mean?

Aaron: A grave digger.

Me:     …

Me: What do you do ma’me?

Johnny’s mother: Adult entertainer

Me: Excuse me…

ഖദർ തൊപ്പിയും ചന്ദനപ്പൊട്ടും

ഖദർ തൊപ്പിയും ചന്ദനപ്പൊട്ടും

ഇത് രണ്ടും മനസ്സിലോടിയെത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങളും ഞാനും നടന്നുവന്ന വഴികളിൽ അച്ചാച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നു . ഇത് വൈകിയെത്തിയ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ‍ മാത്രം . കുറ്റിലക്കടവിലെ  കനാലിലെ കുറുകെ പോകുന്ന വഞ്ചിയിൽ ഒരു റാലി സൈക്കിൾ , തോണി വഴുവഴുപ്പുള്ള മുളയിൽ കരയോടടുക്കുംപോൾ ഒരേയൊരു യാത്രികൻ ഖദർ തൊപ്പിയും വച്ച് യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നു . നെറ്റിയിലെ ചന്ദന ഗോപി പ്പൊട്ടു അല്പം വിയർത്തിരിക്കുന്നു . സൈക്കിൾ കാക്കാതുരുത്തിയും എടതിരിഞ്ഞിയും താണ്ടി കാട്ടൂരേക്ക്... മുഴച്ചു നിൽക്കുന്ന കരിങ്കൽ ചീളുകളിൽ തട്ടി ഉലയുന്ന ചക്രങ്ങൾക്കൊപ്പം രണ്ടു കിസ്സാൻ സ്കാഷിന്റെ കുപ്പികളിൽ നിറഞ്ഞ ജീരക വെള്ളം . "മാഷ്‌ എങ്ങോട്ടാ ?"
 "കോളിൽ ഇന്നു പണിക്കു ആളു വരും ..." സൈക്കിൾ നിർത്താതെ ഭവ്യതയുടേയും ബഹുമാനങ്ങളുടെയും സുസ്മേര മുഖങ്ങൾ പിന്നിട്ട് തുടരുന്ന യാത്ര .
നാൽപതു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു .
ഈ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ‍ ഞാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ . ഇത് എന്റെ യാത്രയാണ് ...കൂടെ വരിക .





ഒന്നു്

പൂക്കൾ തുന്നിയ  വെള്ള കസാലയുടെ ഉറ നീങ്ങിപ്പോയത് ശരിയാക്കി മേശയുടെ വലിപ്പ് തുറന്നു . പ്ലാസ്റ്റിക്‌  ഉറയിട്ട  മാതൃഭൂമി ഡയറിയുടെ മേലേ എട്ടിലൊന്നു വലിപ്പത്തിൽ കണക്കു പുസ്തകം .
ഇന്നത്തെ കണക്കു എഴുതിയില്ല . വലത്തേ കള്ളിയിലെ പാർക്കർ മഷിക്കുപ്പിയിൽനിന്നു നീല മഷി പേനയിൽ നിറച്ചു .  10 -5 -1973    ചെള്ള ചുമന്നതിനു :കണക്കൻ 5 രൂപ . രാധയുടെ നിലം ഞാറി ട്ടതിന് 4 പെണ്ണുങ്ങൾ  28 രൂപ . കാലിത്തീറ്റ 10 രൂപ .ജയശ്രീ പോൾട്രി ഫാം ഇങ്കുബെറ്റർ വാങ്ങി യതിൽ ബാക്കി 175 ...
മേശ പ്പുറത്തെ കൊച്ചു റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു . തുകൽ കവറിൽ നിന്ന് ഏരിയൽ പൊക്കി . ആകാശ വാണി തൃശൂർ ,കൃഷിവാർത്ത ...

വീണ്ടും കണക്കുപുസ്തകത്തിന്റെ പേജുകൾ നിറഞ്ഞു .
കുളിപ്പുരയിലെ ബൾബ്‌ ഫൂസായിരിക്കുന്നു . 40 W ഫിലിപ്സ് ബൾബ്‌  അലമാരയിൽ നിന്നും എടുത്തു ടോർച്ചുമായി  ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു . നാളെ കുമ്മായം കൂട്ടി ഇളകിയ കല്ലുകൾ ശരിയാക്കണം.പള്ളിയിലെ ബാങ്ക് വിളി ചീവിടുകളുടെ ശ ബ്ദ കോലാഹലങ്ങള്ക്  മാറ്റം വരുത്തി . എന്തോ ജീവി ഓടുന്ന ശ ബ്ദം . ടോർച്ചു തെളിച്ചു നോക്കി . ഒരടിപ്പൊ ക്കമായ വെണ്ട ചെടികളിൽ അനക്കം . പെരുച്ചാഴി ആയിരിക്കും . നാളെ അവനുള്ള കെണി വയ്കാനുള്ള കാര്യം ഓർക്കണം ...
 എണ്ണ കാലിലും ദേഹത്തും തേച്ചു പിന്നെ അഴയിൽ നിന്നും തോര്ത്തും സോപ്പുപെട്ടിയും എടുത്തു വീണ്ടും കുളിപ്പുരയിലേക്ക് നടന്നു .


ഇനി സ്കൂൾ അടച്ച തുകൊണ്ട് പേരക്കുട്ടികൾ ഇവിടെ കളിക്കളങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും.
പടിഞ്ഞാറേ അറ്റത്തെ പേരയിൽ ഇനിയും ചിരട്ടകൾ കെട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പേരക്കകൾ മുഴുവനും വലുതാകാതെ യിരിക്കും . മക്കളും അവരുടെ കുട്ടികളും വരുമ്പോൾ അവർക്ക് കാണിച്ച് കൊടുക്കണം , ചിരട്ടകൾ മൂടിയ പേരക്കകൾ വലുതാകുന്നത് .
പാഷൻ ഫ്രൂട്ടും വലുതായി മാവിന്റെ കൊമ്പിലേക്ക് പടര്നിരിക്കുന്നു.
പതിവച്ച കൊമ്പും വളര്ന്. ഇനി അതിനെ മുറിച്ച് എവിടെയെങ്കിലും നടണം .
സേലം മാവിൻറെ കൊമ്പുകൾ ഭാരം കൊണ്ട് താഴോട്ടു വന്നിരിക്കുന്നു. അത് ഇനിയും വലിച്ചു കെട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഒടിഞ്ഞു പോകും.
ഇനിയും ധാരാളം ജോലികൾ ബാക്കി കിടക്കുന്നു .

തൊ ഴുത്തിന് മുന്പിലെ കൊപ്രക്കളത്തിൽ ഉണക്കാനിട്ട കൊപ്പ്ര യും കൊതുമ്പുകളും .
കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൊപ്പ്രക്കൂട്ടിലെ മോഷ്ടാക്കൾ കയറി കെട്ടിവച്ച കൊപ്ര ഇനിയും ഉണക്കാനിടാ ൻ പണിക്കാരോട് പറയണം .
ഇനി യും അവർ ആരാണെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല . അതിനടുത്ത ദിവസം മുൻപുവീട്ടിലും അയൽ പക്കത്തിലും കള്ളന്മാർ കയറി യെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടു . കെട്ടുവള്ളങ്ങളിൽ രാത്രി വന്നവർ ആയിരിക്കും .വടക്കേതിലെ റാംമോഹൻ പട്ടികളെ വളർത്തു ന്നതു കൊണ്ട് അവിടെ കയറി ക്കാണില്ല .
ഇനി കിണറ്റിനടുത്ത കുളിമുറിയുടെ അകത്തേക്കും ഒരു എക്സ്റ്റെൻഷൻ വലിക്കണം . വള്ളിക്കുട്ടി ചേടത്തി കള്ളനെ അറിയാതെ അകത്തു കയറിയ കഥ എല്ലാവർക്കും തമാശ പറയാൻ ഇനിയും ബാക്കിയാകും .


കുളികഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കൊച്ചു തല്ലിക്കുടിയൻ മാങ്ങകൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു . അല്ലെങ്കിൽ മച്ചിങ്ങ കളായിരിക്കും . പന്നിക്കുട്ടികള്ക് വെട്ടിക്കൊടുക്കാം.
കഴിഞ്ഞ മാസം പന്നികളെ കാണാൻ വന്ന സ്കൂൾ കുട്ടികളോട് അതാണ്‌ പ്രവേശന ഫീസ്‌ ആയി ഈടാക്കിയത് .
ഇനി അതെല്ലാം ഇരട്ടി പ്പണിയായി .
കേരളാ മീറ്റ് പ്രോഡക്റ്റ് രണ്ടു ദിവസത്തിനകം വണ്ടിയുമായി വരാമെന്നായിരുന്നു അറിയിച്ചത് . അതുകൊണ്ട് ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാവണം .


കോളിലെ എഞ്ചിൻ റിപ്പയർ ചെയ്യേണ്ടിയിരിക്കുന്നു . ഇത്തവണ പിസ്റ്റൻ മാറ്റണം . അതിൻറെ റിംഗ് വാങ്ങിവച്ചത് ഷെഡിൽ കാണുമായിരിക്കും . പിന്നെയും കാണും കുറച്ചു പണികൾ .
മാതൃ ഭൂമി പത്രം എടുത്തു ബാക്കി വായിക്കാതെ വച്ച വാർത്തകൾ നോക്കി. അത്താഴത്തിനു സമയമായിരിക്കുന്നു .
അരപ്പേജു കടലാസ്സിൽ എഴുതാനിരുന്നു . പരിസ്ഥിതി  ദുരുപയോഗപ്പെടുത്താത്ത നിലയിൽ മലിന സംസ്കരണം ,പിന്നെ നാളികേരത്തിന്റെ വിലയിടിവ് . എന്ത് ആദ്യം വേണമെന്ന് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു .
മലിന സംസ്കരണം തന്നെ യാവട്ടെ .
രണ്ടുവശ ത്തും എഴുതി  കവറിലിട്ടു . അഡ്രെസ്സ് എഴുതി . പത്രാധിപർ ,മാതൃഭൂമി ,കോഴിക്കോട് . പിന്നെ  മേശയിൽ നിന്ന് സീൽ എടുത്തു വയലെറ്റ് മഷിയിൽ  പിന്നിൽ അടിച്ചു .
V .G .പദ്മനാഭൻ ,ബി എ ,ബി എൽ, ബി ടി .

[തുടരും ]

കരോൾ പാട്ടുകാർ

ഇന്ന് ക്രിസ്മസ്

തണുത്ത പകലുകളിൽ ചന്നം പിന്നം പെയ്ത മഴയുടെ പരിഭവം മൂടൽ മഞ്ഞായി മാറിയിരിക്കുന്നു .

വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് എവിടെയോ മറന്നിട്ട മൂന്നു മുഖങ്ങൾ കരോൾ പാട്ടു കാരായി മനസ്സിലെത്തി .

ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആസ്പത്രി

പീഡിയാട്രിക്സ്‌ പരീക്ഷ . ഞാൻ പരീക്ഷക  സഹായി മാത്രം .

മഞ്ഞപിത്തം ബാധിച്ച വയറുവീർത്ത ആറുവയസ്സുകാരിയെ പരീക്ഷാർതിക്കു നല്കി മാറി നിന്നു .

ഒരുപക്ഷേ എനിക്കുമുന്പേ ഡോക്ടറാകാൻ പുറപ്പെട്ട് വഴിയിൽ വർഷങ്ങൾ കൈ വിട്ട ശരീരവും തളർന്ന മനസ്സും ...

എൻറെ ചെവിയിലോട്ടു ചരിഞ്ഞു നിന്ന് അയാള് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ , "ലിവർ ഉണ്ടോ സാറേ ,ഒന്ന് പറയൂ പ്ലീസ്‌ ..."

നിസംഗതനായി ഞാൻ പറഞ്ഞു

"പരിശോധിക്കൂ ...അപ്പോളറിയാം "

ഞാൻ മുഖമുയർത്തി അടുത്ത രോഗിയുമായി നടന്നു .

.....................

നിങ്ങൾ ആരാണ് ? ക്ഷമിക്കുക , ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കഞ്ഞി തേച്ചു ബലപ്പെടുത്തിയ വെളുത്ത കോട്ട് മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ . അതിനപ്പുറത്തെ വർഷങ്ങളുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം സ്വന്തം ...

..........................

NH 17   രണ്ടു ചുമട്ടു തൊഴിലാളികൾ റോഡിലേക്ക് കയറി കൈ കാണിച്ചു . കാറിലെ പിൻ സീറ്റിൽ കൊച്ചുമകൾ പെട്ടെന്നു നിരത്തിയ കുലുക്കത്തിൽ ഉണർന്ന് കരഞ്ഞു . "It is an accident ; look that man is injured " ഭാര്യ വഴിയോരത്ത് ആൾക്കൂട്ടത്തിന കത്തെ ചോരയൊലിച്ച മനുഷ്യ ശരീരത്തെ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു .

"സാറേ ,ഒന്ന് സഹായിക്കണം ഇയാളെ ഒന്ന് ആസ്പത്രിയിലെത്തിക്കണം ."

ഞാൻ ഭാര്യയെ നോക്കി ; പിന്നെ ദയനീയത മുറ്റുന്ന മുറിവേറ്റ ഇരുപതു കാരൻ മീൻ കച്ചവട ക്കാരനെയും .

ഭാര്യ പറഞ്ഞു "പാവം " പിന്നെ മകളെയും എടുത്തു മുൻ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു .ആതുരനേയും സഹായിയെയും പിന്നിലിരുത്തി ഓവർ സ്പീഡിൽ പാഞ്ഞു .

മെഡിക്കൽ കോളേജ് അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലെ ഹൌസ് സർജനെ ഏല്പിച്ചു  മടങ്ങുമ്പോൾ

നിങ്ങൾ എനിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞുവോ എന്ന് ഓർമയില്ല ; ഞാൻ ഒരു സമരിയ ക്കാരൻ മാത്രം ...

.......

അതിരാവിലെ കിഴക്കുനിന്നു വന്ന സൂര്യ രശ്മികളിൽ എന്റെ മുന്നിലെ ചില്ല് മഴവിൽ കാഴ്ചകൾ നല്കി .

മുണ്ടകൻ കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ ചളിക്കുണ്ടുകളും ആമ്പൽ പൂക്കളും , പിന്നെ മീൻ പിടിക്കുന്ന വെളുത്ത കൊക്കുകളും . അകലെ കണ്ടശാ ങ്കടവിൽനിന്നും അരിമ്പൂർ വരെ നോക്കെത്താത്ത കൃഷി യിടങ്ങൾ .

റോഡു വിജനം . കരിക്ക് , ഹെൽമെറ്റ്‌ വിൽപനക്കാർ ഒന്നും അന്നില്ല . സാമൂഹിക വനങ്ങളുടെ മുന്കാട്ടിയായ മരുപ്പച്ച അക്കേഷ്യ ഒരു വശ ത്തെ കാഴ്ച്ചകൾ മറച്ചു .

എങ്കിലും നേരെവന്ന വെളുത്ത മാരുതി വശം ചേർന്ന് നില്കാതെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വയലിലെ ചളിക്കുണ്ടിലേക്കു സാവധാനം വഴുതി പ്പോകുന്നത് കാണാതെ പോയില്ല .

കാർ വശം ചേർത്ത് നിർത്തി . മാരുതിയുടെ ചില്ലിൽ റെഡ് ക്രോസ് ചിഹ്നം . ഒരാൾ മാത്രം .താഴോട്ടിറങ്ങി വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തെടുത്തു പുരികത്തിലും ചുണ്ടിലും മുറിവ് .

പേരുപോലും പറയാനാവാതെ പരിഭ്രമിച്ച മുഖം .

നിർബന്ധിച്ചു കാറിൽ കയറ്റി . കുറച്ചകലെ കൂടെ പഠിച്ച സുഹൃത്ത് ജോലിചെയ്യുന്ന മിഷൻ ആസ്പത്രിയിലേക്ക് കാർ തിരിച്ചു വിട്ടു .

'എന്ത് പറ്റീ ? നിയന്ത്രണം വിട്ടതാണോ ?"

"അല്ല ; ഞാൻ ഇന്നലെ നൈറ്റ്‌ ഡ്യൂട്ടി അയിരുന്നു "

ഇത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ...നിങ്ങളുടെ പേരും മുഖവും എനിക്ക് ഓർമയില്ല

നിങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ കരോൾ പാട്ടുകാരായി വരാനുള്ള നിമിത്തവും എനിക്കറിയില്ല ...

ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തിന്റെ ഏതോ കോണിൽ നിങ്ങൾ ഓർമ്മകൾ പൊടിതട്ടുന്നുണ്ടായിരിക്കും ...

അത് ഒരു ദിവാസ്വപ്നമായി ഇവിടെയെത്തി ഈ മഞ്ഞിൽ മരവിച്ച മരച്ചില്ലകളിൽ ഒരു ഊഷര നൊമ്പരമായി ..

The Language of Life

Etcetera

Etcetera is the path you’ve travelled, to a faraway goal,

A fog which pervades the valley, the hills and a pothole

You’ve decided, nothing will hurt, but too tired

You’ve heaped up here what you found.

Ditto

There are no surprises as you spend your days in bed

The days and visitors reaching out to feed

The same porridge or the soup

You are bored to even look up

i.e.

The cute innocence of truth

Like it or leave it; it is there on the earth

You are the founder and the keeper

The bond is forever stronger

Et al

The unknown soldiers of the mission

The commanders are honored in submission

Your sweat and blood smeared boot

The proof no one else give a hoot

e.g.

The guide took you to the country road

The teacher whom you dearly loved

The hand that helped you makes the slimy clay pots

The caring look where you ended   the doubts

P.S.

The annoying reminders of what you want to forget

The call of your mother to eat breakfast

The shoe slipped from your wet foot

In the dunes of a sandy beach front

N.B

The responsibilities on the back burner

Piling up commands of your boss

The forgotten bucket list

In the life here, written so fast.

----------------------

Team Building: Masters of Bullshit

I have to attend  3 hours meeting, dedicated to get the mandated training which was hanging like a Damocles’ sword over my head for the last 3 months.

After 3 email reminders and personal appearance from my corporate boss, the Administrative Assistant hands over the registration document.

“Breakfast and Registration 7 AM -745 AM”

That means I have to get up 1 hour earlier than usual, scraping the frosted windscreen while balancing my undulant body on the black ice. Then the commute through the fog.

2 minutes to stand in line to pick up the registration, 10 minutes behind the enormous back side of Miss Bagel to get in the conveyor belt of the toaster.

The honeydews and pineapple chunks are gone from the fruit tray.

Scooped the yellowish dirty syrup and three fermented grapes.

The sticky cinnamon pastries, reminds the introduction.

7:45 AM

8:00 AM introduction. The same old golf joke and praises and drooling

8:00 AM sharp start of the joke slides.  Haven’t I seen this yesterday or last year?

All the 5^th slides are going to be jokes. But please read the caption for me.

I know you are not the stand-up comedian, but I will provide the canned laughter, just tell me when.

Yes!  You found the universal truth… after one year survey and three articles and confusing pie charts.

Your slide is good for my daughter’s pajama, or the wallpaper of my Meals-on- Wheels neighbor.

The annoying is the dramatic animation you did. That gives me a seizure.

8:45 AM Miss Bipolar “Strategies to Horizons”

My strategy is not to drink too much coffee.
 It does not serve any purpose, other than recouping the registration in pennies. Firstly it makes my bladder empty at inappropriate timing, secondly when I try to sleep here, it will give me RLS.

Then comes the dreaded scene.

She switches off the projector, her assistants mushroomed from the crowd, distributing papers.

The shrill sound like the old dot matrix printer, “I want ya’ll to divide into groups of 5. “

“Sir, could you come here and sit here with these ladies?”

That is the coordinates for my ass.

“I would like each of you, sit across your neighbor and make eye contact and ask: What is the best achievement of your division? What is the worst point you think you had in your division?”

“Write it down….; and the group here, you guys tell me first. I will write down on this paper, yes, I am going to divide the groups into odd and even”

Lady, I had enough of your bull crap, my worst point in my life is now.

Where can I throw up?

ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാൾ

ഒരു മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാൾ

മുപ്പതു പതിറ്റാണ്ട് മുന്പ് നടന്ന കാര്യ ത്തിന്റെ പ്രസക്തി യെക്കുറിച്ച് ഒരു അന്ന്യോന്ന്യം വേണ്ട .

ഇതൊരു പൊടിയും പൂപ്പലും പിടിച്ച ഒരു (ക്ലീഷേ ) മയിൽ പീലി മാത്രം .

നാളെ ഇവിടം വിട്ടുപോകണം .

 പലരും ഇതിനകം പെട്ടികളും ബാഗുകളും ഒരുക്കി ,വേണ്ടാത്ത പഴയ ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്കുകൾ നാളത്തെ തലമുറകൾ ക്ക് മാറ്റി വച്ചും ചുളു വിലക്ക് വിറ്റും ഭാരം ഒഴിവാക്കി യിരിക്കുന്നു .

ഇന്ന് വൈകീട്ട് അവസാനത്തെ പാർട്ടി .

ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ നിന്ന് റോഡിനപ്പുറത്തെ ക്രിക്കറ്റ് പിച്ചിലേക്ക് മാറ്റാൻ തീരുമാനമെടുത്തു .

വിദേശ മദ്യത്തിന്റെ മിക്ക സ്പോൻസർ മാരും ഹോസ്റ്റൽ വാസികളായ ഞങ്ങളായിരുന്നില്ല ; ദിവസവും നല്ലപിള്ള കളായി, പഠനം മാത്രം ശരണം എന്ന് ജപിച്ച് മാതാ പിതാക്കളുടെ ചിറകിനടിയിൽ പതുങ്ങിയ ബുജി കൾ ഹോസ്റ്റൽ ജീവികളായ ഞങ്ങളുടെ ബൊഹീമിയൻ പരിസ്ഥിതിയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെ സ്വാന്തനം തേടി ഡിപ്ലോമാറ്റും ഓൾഡ്‌ മങ്കും മാക്‌ഡോവലും ഞങ്ങൾക്കായി ഒരുക്കി .

അത്താഴത്തിനു മുൻപുതന്നെ ഹാപ്പി അവർ തുടങ്ങി .

ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പികൾ ജനാലകൾ അലങ്കരിച്ച ഹെഡ് കോർട്ടെർസ് മുറിയിൽ തന്നെ ദിവസത്തിൻറെ ആരംഭവും അന്ത്യവും .

പൊടിയന്റെ അമ്പ്ളിഫയർ വലിയ ലിപ്റ്റൻ ചായപ്പൊടി യുടെ മരപ്പെട്ടിയിലൂടെ 50 വാട്ട്സിന്റെ ശബ്ദവീചികൾ ആ ഹോസ്റ്റൽ ബ്ലോക്കിന്റെ വാതിലുകൾ കടന്ന് ആലസ്യ ത്തിൽ അമർന്നിരുന്ന യുവതയുടെ ഭ്രമരമായി ...

പിന്നെ എല്ലാവരും മെസ്സിലെ അത്താഴത്തിനെത്തി.

നാലരകൊല്ലത്തെ ഓര്മകളും വിഷാദങ്ങളും വെറുപ്പും വിരസതകളും വിയർപ്പും പങ്കിട്ട ലോകത്തു നിന്ന് ഒരുപക്ഷേ പരാജയവും വിജയവും വേർപാടും വരുന്ന നാളുകളിലേക്ക്‌ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പോകാനൊരുങ്ങുന്ന ഈ കൊച്ചു സമൂഹം .

പങ്കിട്ട തമാശ കൾക്കും അട്ടഹാസ ചിരികൾകും അടിവരയായി ഒരു ദുഃഖ ത്തിന്റെ ,ഒരു പ്രണയ നൊമ്പരത്തിന്റെ ആർദ്രത യുണ്ടായിരുന്നു ,പലർക്കും .

കഴുത്തിലെ പേശികൾ കൾക് അയവു വന്നോ എന്ന് തല ചരിച്ചും ആട്ടിയും ഉറപ്പു വരുത്തി .

"അളിയാ , നമുക്കു ക്യാമ്പ്‌ ഫയർ വേണം .എന്നിട്ടു അതിനു ചുറ്റും അവസാനത്തെ ഊര്ജവും വറ്റുന്ന വരെ ആടിപ്പാടി ഈരാത്രി ശിവരാത്രിയാക്കണം" .

അത് ഏവരുടെയും മനസ്സിലെ ഏകനാദമായി .

അടിവച്ചു കുപ്പികളുമായി രാത്രിയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ക്രിക്കറ്റ് പിച്ചിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടം നീങ്ങി.

പിന്നെ തീയിലിടാൻ ശ്രദ്ധയോടെ എഴുതി കാണാപ്പാഠം പഠിച്ച നോട്ടുകളും അർദ്ധ സുഷുപ്തിയിൽ കോറിവരച്ച കോഴി മാന്തലുകളും . കടലാസുകൾ കാറ്റിൽ കരിയിലകളും ചേർന്ന് അന്തരീക്ഷത്തിൽ നൃത്തമാടി ...

പിന്നെ ഞങ്ങളും .

ആടിയുയരുന്ന ജ്വാലകൾ ക്കിടയിലൂടെ അങ്ങകലെ മതിൽ കെട്ടുകൾ ഞങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ മാറ്റൊലിയായി .

പിന്നെ അമൂര്ത്ത നിഴലുകൾ കുതൂഹല നേത്രങ്ങളായി ഉയരുന്നത് നൃത്തത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി .

ഒറ്റയാൾ പട്ടാളമായി ഉണങ്ങി നിന്ന പറങ്കി മാവിന് ഞങ്ങൾ ചിതയൊരുക്കി ...

പിന്നെ ശപഥങ്ങളും അഗ്നി സാക്ഷ്യമായി പ്രതിജ്ഞകളും .

"ഇനി ഈ ജന്മം ഈ പുസ്തകങ്ങൾ കൈ കൊണ്ട്തൊടില്ല ...സത്യം .

ഇനി ജീവിതം മാത്രം .

നഷ്ട പ്പെട്ട ജീവിത സ്വപ്നങ്ങളെ ...ഞാൻ വരുന്നു "

മണിക്കൂറുകൾ മരണം വരിച്ചു .

സ്പടിക ക്കുപ്പികളുടെ ചിതറിയ സ്വരങ്ങൾ കത്തിയമരുന്ന വിറകിൻ കൊള്ളികളിൽ അനുനാദമുയർത്തി .

പിന്നെ വൈകിവന്ന മഴയുടെ മർമരവും .

കവിതകളും ജല്പനങ്ങളും അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു . എങ്കിലും തോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാർ ഇപ്പോഴും ഗോദായിൽ തന്നെ . 

ആരോ തോളിൽ കൈവച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ട് പോയി .

ഹോസ്റ്റലിൽ രാത്രിയുടെ കൂർക്കം വലി മാത്രം .

...

തല പിളർകുന്ന വേദന ഉറക്കത്തിനു ഭംഗം വരുത്തിയപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് ഇരുന്നു .

ഇത് എന്റെ മുറിയല്ല . പക്ഷെ കട്ടിലിനടുത്ത് ചേർത്തുവച്ച നീല ബക്കറ്റ് എൻറെ മാത്രം .

പലരും ഉറക്കത്തിൽ തന്നെ .

പതുക്കെ മുറിയിലെത്തി ടൂത്ത് ബ്രഷിൽ പേസ്റ്റ് തേച്ചു ബാത്ത് റൂമിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു .

വായ തുറന്നത് മാത്രം ഓർകുന്നു ആമാശ യത്തിലെ പേശി കൾ വളഞ്ഞു പിരിഞ്ഞ് ഒരു സിക്സർ .

ഭാഗ്യത്തിന് ബേസിൻ അടുത്തുതന്നെ ആയതിനാൽ വീണില്ല .

അത് ഒരു പൈലറ്റ് പാർടി മാത്രമായിരുന്നു .

പിന്നെ നിലയ്ക്കാത്ത പ്രവാഹം . ആരോ താങ്ങി മുറിയിൽ എത്തിച്ചു . സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി ബക്കറ്റുകൾ ഒഴിവാക്കി തന്നു .

പിന്നെ പരിചയസമ്പ ന്നരായവർ ഒറ്റ മൂലികൾ ,ഉണ്ടാക്കി വായിലേക്ക് ഒഴിച്ചു തന്നു .

പക്ഷേ വയറിന്റെ ലക്‌ഷ്യം അത് നിറവേറ്റി. ഒരിറ്റു വെള്ളം പോലും അത് ഇറക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല .

മണിക്കൂറുകൾ കഴിഞ്ഞു .

സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരായി യാത്ര പറഞ്ഞു .

"അളിയാ , കാഷ്വലിറ്റിയിൽ പോണോ ? വാൻ വിളിക്കാം "

ഒന്നോർത്താൽ അത് നല്ല കാര്യം തന്നെ ,

പിന്നെ കരുതി  അവിടെയുള്ള തന്റെ അധ്യാപകരോട് എന്ത് പറയും ? അവരും ഇതെല്ലാം കണ്ടവരായിരിക്കും . പോവുക തന്നെ .

"വാൻ വിളിക്കൂ , എനിക്ക് നേരെ നില്കാൻ തന്നെ പറ്റുന്നില്ല "

...

ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞു .

…

ആരോ വന്നു പറഞ്ഞു , "വാൻ വന്നു "

ഒരുകണക്കിന് ബാഗും എടുത്ത് പടികൾ ഇറങ്ങി .

ആരോ വാതിൽ തുറന്നു .

"രോഗി കയറട്ടെ " കൂട്ടച്ചിരി .

പിന്നെ മനസ്സിലായി .

ടൌണിലേക്ക് വാൻ പോകുന്നു എന്നറിഞ്ഞ പല ഹോസ്റ്റൽ വാസികളും ഒഴിവുള്ള സീറ്റുകളിൽ കയറി പ്പറ്റി യിരിക്കുന്നു .

പിന്നെ ആരോ സൌമനസ്യത്തിൽ നില്കാനുള്ള ഇടം തന്നു .

പുറത്തേക്ക് നോക്കി .

ഇന്നലെ ഉയർന്ന തീജ്വാലകളും കരിഞ്ഞ മരക്കഷണങ്ങളും ഇന്നില്ല .

ഒരുപക്ഷെ സീനിയെര്സ് ഇട്ടിട്ടുപോയ ഒരു ചാരക്കുഴിയായി നാളെ കളിക്കാർ അത് തൂത്ത് കളയും അവജ്ഞ യുടെ ചൂലുകൊണ്ട് .

വിജയങ്ങളുടെ ,പരാജയങ്ങളുടെ സാക്ഷിയായ കാമ്പസ് .

സമൂഹ വനങ്ങൾ നിർമിച്ച കൊച്ചി രാജ്യാവിന്റെ പേര് ഇന്നാർക്കുവേണം . ഇവിടെ യുവജനങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും ഭീതികളും സന്തോഷങ്ങളും ഇനിയും പുനർജനിക്കുന്നു .

ഒഴിവിന്റെ ഉറക്കത്തിൽ കാമ്പസ് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു .

ഉലയുന്ന ചില്ലു ജനാലയിലൂടെ ഉയരുന്ന പൊടിക്കാറ്റിൽ അത് എനിക്കന്ന്യമായി .

വിട ...