മരുഭൂവിൽ ഒരു കിഴവൻ മുക്കുവൻ

[An Old Fisherman In The Desert]

ഇതെഴുതുമെന്നു ഒരിക്കലും നിനച്ചില്ല.
  ഇനിയിപ്പോ മനസ്സിൽ വച്ചിരിന്നിട്ടു കാര്യവും ഇല്ലെന്നു വന്നീര്ക്കുണു.
 ഇപ്പോഴത്തെ ചെറുക്കന്മാർക്കു വല്ലതും പറഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ട ആവശ്യവും ഇല്ല.
എങ്കിലും വെറുതേ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കാ എന്നൊരു പരിപാടി മനസ്സിനും ഒരു സുഖാ ണേ .
ഇന്ന് ടീവീ യില് 'ഈ-ഹാർമോണി' എന്നാ മറ്റോ ഉള്ള ദല്ലാൾ കമ്പനിയുടെ കിളവനെ കണ്ടപ്പോൾ അരിച്ചു കയറിയതാണ് ഈ ദേഷ്യം . ഇനിയിപ്പോ അയാളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു എന്താ കാര്യം ?
 വിനാശ കാലേ വിപരീത ബുദ്ധി എന്നല്ലേ കാരണവ ഭാക്ഷ്യം ?
പത്തു വർഷം ആയിക്കാണും മധ്യവയസ്സിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഒരു ഉന്മേഷവും താല്പര്യക്കുറവും കാരണം ദഹനക്കേടായി ഇരിക്കുന്ന ഒരു കാലം .

ജീവചരിത്രം പച്ചക്കള്ളവും ലേശം  ഉപ്പും കുരുമുളകും ഒരു കഴിഞ്ചു അതിശയോക്തിയും ചേർത്ത് അച്ഛച്ഛന്റെ ക്ഷീരബല നിർമാണത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ മൂന്നു ഖണ്ഡികയിൽ എഴുതി വെട്ടിത്തിരുത്തി മൈക്രോ സോഫ്റ്റായി കട്ടനിരത്തി .
ഇനി മുഖം 'പ്രമുഖ'മാക്കാനുള്ള താമസം.
പ്രായം ഇരുപതു വയസ്സ് കൂടുതൽ തോന്നിക്കാത്ത പടങ്ങളൊന്നും തിരഞ്ഞിട്ടു കിട്ടിയില്ല . ഇനി ഇപ്പൊ എന്താ ചെയ്ക ?
രണ്ടും കൽപിച്ചു കുതിരപ്പുറത്തു ആരൂഡനായ ഒരു പോസ്‌ . കഷണ്ടിയും കുടവയറും കാണാൻ പറ്റാത്ത ഒന്നു കിട്ടി യപ്പോൾ തീരുമാനിച്ചു .

 ഉയരങ്ങളിലേക്ക് ഇവനെ സമർപിക്കാം . കള്ളമൊന്നും കാണിക്കുന്നില്ലല്ലോ . ആർക്കെങ്കിലും ശരിക്കും താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ യഥാർത്ഥ മുഖം മറനീക്കിക്കാണാമെല്ലോ പിന്നെ .

അറുപതു ബെഞ്ചമിൻ ഫ്രാങ്ക്ലിൻ വരിസംഖ്യ യടച്ചു വിരൽ  ഞൊടിച്ചു; വിയർത്തു കുളിച്ചു ആ മഞ്ഞിൻ നടുവിലും .

നാലു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മാച്ച് ഡോട്ട് കോം ഈമെയിലുകൾ എന്റെ മനസ്സിനെ കുളിർപ്പിച്ചു . എന്റെ പ്രൊഫൈൽ കണ്ടവരും, ഒരു ബന്ധത്തിന് കൊതിക്കുന്നവരും ഈ ലോകത്ത് വടിയാകാതെ കുത്തിയിരിപ്പുണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കി .
എന്റെ ഭാവി ജീവിതത്തിന്റെ സഖിയായി സാഫല്യ മടയാനുള്ള മനസ്സുമായി വരിയായി നില്കുന്ന നാരീ സമൂഹം .
പിന്നെ ആഴ്ച തോറും ഫോണ്‍ വിളികളും .
രാത്രി ഒമ്പത് മണിമുതൽ കാലത്ത് ഏഴ് മണിവരെ അന്ത്യമില്ലാതെ ചെലവില്ലാതെയുള്ള സംസാര നാളികൾ .
അവസാനം ...
യാഥാർത്യത്തിന്റെ മൌനവും .
"ഈ മരുഭൂമിയിലും ഒരു ജല ശേഖരം ബാക്കി യുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ ഈയുള്ളവൻ വല ഏറി ഞ്ഞിരിക്കും ... ഇത് എന്റെ ഭഗവതി മാരാണേ സത്യം"...
പിന്നെ തിരിച്ചു ഭാരത മാട്രിമോണിയിലേക്ക് വരി സംഖ്യയടച്ചു .
'ദക്ഷിണ' ഭാരതം വേണോ അതോ 'ഉത്തര' വേണോ എന്ന ശങ്ക വന്നു .
മലയാളികൾക്ക് ചിത്രമിടാനൊരു മനപ്രയാസം .
ആ കാര്യത്തിൽ മറ്റു സംസ്ഥാന മങ്കമാർക്കു അത്ര പേടിയില്ല .
രണ്ടും കല്പിച്ചു ഒരു വിസ്താരത്തിൽ വല നീട്ടി എറിഞ്ഞു .
ഉച്ചക്ക് തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി.
ടോസ്ടറിൽ റൊട്ടി ചൂടായ മണിയടിച്ച തിനു പുറകെ AOL മൊഴിയും ,
"You Got Mail "
പതുക്കെ, വിറയലോടെ ഒരു കൈയിൽ റൊട്ടിയും പിടിച്ച് ഇടത്തേ ചൂണ്ടു വിരലിൽ കുറിമാനം തുറന്നു .
മനോഹരിയായ ഒരു വനിതാ ഡോക്ടർ . സസ്യാഹാരിയാണ് .
സാരമില്ല; ഇടക്ക് പുറത്തു പോയി വല്ലപ്പോഴും ഇന്ത്യൻ ബിരിയാണി കഴിക്കാമെല്ലോ, അറിയാതെ .
"സ്വന്തമായ് പ്രാക്ടീസ്" .
"എന്തേ ഇത്രയും വൈകീത്‌?"എന്നു കഥയിൽ ചോദ്യമില്ല .
"വിവാഹ മോചിതയല്ല"
പിന്നെ എന്താണ് എന്നിൽ കണ്ട ഗുണവതിയാരം എന്നറിഞ്ഞില്ല .
ജീവചരിത്രം പഠിച്ചതിൽ വിട്ടു പോയതായിക്കും . ക്ഷമിച്ചു .
ഫോണ്‍ വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞതു കൊണ്ട് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളവും കുടിച്ച് അക്കങ്ങൾ അമർത്തി ...

അങ്ങേപ്പുറത്തു നാരീ ശബ്ദം .
കുഴപ്പമില്ല; സായിപ്പിന്റെ ഭാഷയിൽ ലേശം ദേവനാഗരിയും മുഴക്കുന്നു .
ഷ്ടായി ... സുന്ദരിതന്നെ ചെയ്തിയിലും .
ഫോട്ടോയിൽ നോക്കി സംസാര സാഗരത്തിലി റങ്ങി .
"മുഖവുരയില്ല ...വിവാഹ മോചിതനാണ്, മോഷ്ടാ വല്ല.
കുഴപ്പമുണ്ടോ ?"
"ഇല്ല ."
ജോലിയെന്താണെന്ന് വീണ്ടും തിരക്കി
കു ശലങ്ങളും ...
"ഒന്നു നിൽക്കൂ ഒരു നിമിഷം ..."
"എന്റെ മോളോടു ഒന്നു ഹലോ പറയൂ ..."
"അപ്പോ മോളും ?"
പറഞ്ഞില്ല; ചോദ്യം കാലൻ കുടയായി മനസ്സിന്റെ വരമ്പത്ത് കുത്തിയിട്ടു .
അപ്പോ പഴയ ബന്ധത്തിൽ കുഞ്ഞുണ്ടായിരിക്കും . ഇപ്പൊ കിൻടർ ഗാർട്ടെനിൽ നിന്നും  വന്നതാവാം .
ശരി .
കുട്ടികൾ എനിക്ക് കുട്ടിക്കളി .
ഫോണിൽ വീണ്ടും "ഹലൊ" വിളി
ഇത്തവണ കുറച്ചു വയസ്സു കുറഞ്ഞ ശബ്ദം .
"ഇപ്പോ എന്തെടുക്കാ ഗടി ?"
"ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം പ്രാക്ടീസ് നോക്കുന്നു "
വരമ്പത്ത് കുത്തിയ കാലൻ കുട കാറ്റിൽ പറന്നു .
"അപ്പൊ നേരത്തെ സംസാരിച്ച സ്ത്രീ ?"...
" അത് എന്റെ മമ്മി . ഞാൻ ബിസി യാണ്" "എനിക്ക് ഈമെയിൽ നോക്കാനൊന്നും സമയം കിട്ടില്ല, അതെല്ലാം മമ്മിയെ ഏൽപിച്ചിരിക്കയാണ് "
"ശരി എന്നാൽ പിന്നെ വരട്ടേ "
കുശലം പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ വച്ചു.

.............

ഒരാഴ്ച്ചയും മഴക്കാർ മൂടിയ അന്തരീക്ഷവും ജീവിച്ചു കഴിച്ചു കൂട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സന്ദേശം .
എന്റെ പ്രൊഫൈൽ ഇഷ്ടമായ ഒരു മെമ്പർ കൂടി .
പതുക്കെ തുറന്നു വായിച്ചു .
വരികൾ എവിടെയോ കേട്ടു മറന്ന പോലെ.
"വിവാഹ മോചിതയായ പാരീസിലേക്ക്‌ പറക്കാൻ കൊതിച്ച മുപ്പതുകളിലെ ഒരു വനിതാ ഹൃദയം ..."
താല്പര്യം തോന്നി .
ജോലി ഫാഷൻ ഡിസൈനർ .
ധരിച്ച വേഷത്തിൽ നിന്നും ഊഹിക്കാമായിരുന്നു . സസ്യാഹാരം തന്നെ .
അതായിരിക്കും ഈ വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഗാത്ര ത്തിന്റെ രഹസ്യം ..
"എനിക്ക് അതറിയാം എന്റെ ഭാവി വധുവേ ..."
വീണ്ടും ആർത്തിയോടെ വായിച്ചു.
വേറെ യാതൊരു കേട്ടുപാടൊന്നും തന്നെയില്ല .
"ഒരേ ഒരു മകൾ ...
അവൾക് സ്വന്തം പ്രാക്ടീസ് ..."
........

ചൂണ്ട തിരിച്ചു വലിച്ചു....
ഈ മരുഭൂമിയിൽ നീലത്തിമിംഗലങ്ങൾ മാത്രം.

Lab testing

പരിശോധന

ഇ രുപത്തിയൻ ച് കൊല്ലം മുന്പ് നടന്നത് .
ഇതിൽ പറയുന്ന ആളുകൾ പലരും മരിച്ചും മരിച്ചു ജീവിച്ചും ഇരിക്കുന്നെ ങ്കിൽ ക്ഷ മി ക്കുക
മന :പൂർവമല്ല .

ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ കച്ചകെട്ടി ബാഗും പിടിച്ചു മെഡിസിൻ വാർഡിൽ ചെല്ലുന്നത്‌ ഒരു മുൻ വിധിയോടെ തന്നെ യായിരുന്നു
പേടിക്കേണ്ട ആത്മാക്കളെ ക്കുറിച്ച് നേരത്തെ എനിക്ക് സഖാക്കൾ മുന്നറിയിപ്പ് നല്കിയിരുന്നു എങ്കിലും ഒരു ചങ്കിടിപ്പ് ...
വരാന്തയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ ഒന്ന് പാളി നോക്കി .

ആ ബ്രിഹത്തായ പുരുഷാരം പഞ്ച പുച്ഛമടക്കി കാഴ്ച കണ്ടു നിൽകുന്നു .
വാർഡി ൻറെ നടുവിലെ  കണ്ണട വച്ച ഉയരം കൊണ്ടും ആജ്ഞാ ശക്തി കൊണ്ടും രാജ പരിവേഷം രോ ഷാകുലനും .  മുൾമുനയിൽ നിർത്തിയ വെളുത്ത കോട്ടിട്ട എട്ടോളം വരുന്ന ആ യുവ സമൂഹം വിയർപ്പിൽ കിടു  കിടാ വിറക്കുന്നു . ഒന്നേ നോക്കി യുള്ളൂ . മനസ്സിലെ ആകെ യുണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യവും കഴക്കൂട്ടം കടന്നു .

ഒച്ചയനക്കമില്ലാതെ പതുക്കെ ജീ.വി. രാജൻ സാറിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിക്കൂടി . ഞാൻ m -5 ൽ ആണ് ഇന്നുമുതൽ .
കണ്ടാൽ അത്ര മതിപ്പ് തോന്നിയില്ലെങ്കിലും സ്നേഹത്തിന്റെയും വിജ്ഞാന ത്തിന്റെയും ഫലിതത്തിന്റെയും നിറകുടമായ ദേഹം . വേഗം തന്നെ കയ്യിൽ നിന്നും കടലാസ്സ്‌ വാങ്ങി വാർഡിലേക്ക് പോയ്കോ എന്നു പറഞ്ഞു .

വരാന്തയിലൂടെ വീണ്ടും .... നിറമിഴികൾ ...തേങ്ങലുകൾ... കൊല്ലാക്കൊല കളും ... അതിൽ പരിചിത മുള്ള മുഖങ്ങളും .
തിരിച്ചു വാർഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ അതെല്ലാം മറന്നു .
പ്രിവന്റീവ് മെഡിസിൻ പോസ്ടിങ്ങിൽ കൂടെ യുണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം തന്നെ  ഇവിടെയും .പേടിക്കാനില്ല . സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാഗതം .

അപ്പോൾ നേരത്തെ കണ്ട കാഴ്ചയോ ?
സുഹൃത്ത് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു .

"...ആ അത് പിന്നെ പ്പറയാം ."
മുഴുമിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല പ്രോഫെസ്സരുടെ ആഗമനം ...
സൌകര്യം കിട്ടിയപ്പോൾ സുഹൃത്തിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു ...
'എന്താ M -1 ലെ ആ ബഹളം ?"
"അതോ ... അത് ദിവസവും നടക്കുന്ന യാഗം .
ഇന്ന് ശ്യാ മിനാ ണെങ്കിൽ നാളെ രാജ ലെക്ഷ്മിക്ക്മറ്റെന്നാൾ രാജ ശേഖരന് ".
"രോഗി യുടെ മൂത്രത്തിന്റെ അളവ് ഓർത്ത് പറഞ്ഞില്ല എന്നായിരിക്കും കാരണം ;അല്ലെങ്കിൽ കാർഡിയാക് ഫെയിലർ ആയി വന്ന രോഗിയുടെ നിത്യേന സ്റ്റൂൽ ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത റിസൾട്ട്‌ എഴുതി ക്കൊടുത്തു കാണില്ല."

മനസ്സിലാവാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു
"എന്തിനാ എന്നും സ്റ്റൂൽ ടെസ്റ്റ്‌ ?"
"ആ ...ആരോട് പറയാൻ?" സുഹൃത്തിന്റെ മുഖത്ത് മ്ലാനത .
"അപ്പൊ നിങ്ങളെല്ലാം എല്ലാ ദിവസവും എല്ലാ പേഷ്യൻ സിന്റെയും മല പരിശോധന എങ്ങിനാ നടത്തുന്നത് ?"
"വരൂ നമുക്കു നമ്മുടെ ലാബിലേക്ക് പോകാം ."

ഞാൻ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ നടന്നു . ആദ്യ ദിവസത്തെ വഴികാട്ടിയെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ഞാനും ഉത്സാഹവാനായി  .

മേശയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൊച്ചു കുപ്പികളിൽ മലവും മൂത്രവും .
"ഇത് എല്ലാ ദിവസവും ഇവിടെയെത്തും ഇല്ലെങ്ങിൽ കുഴഞ്ഞതു തന്നെ ."

"ഇരി ...ഇനി സ്റ്റൂൽ ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌ കാണിക്കാം ."

ഒരു കുപ്പി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു സുഹൃത്ത് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി .

"ഹൂക്ക് വേം ഓവ ടൂ പ്ലസ്‌ ...റൗണ്ട് വേം ഓവ വണ്‍ പ്ലസ്‌ "
.
സ്തബ്ദനായി വായും പൊളിച്ചു നിന്ന ഈയുള്ളവന്റെ
കണ്ണിനു മുകളിലുടെ ആ ചെറു കുപ്പി ഒരു സിക്സരായി കുറ്റി ക്കാട്ടിലേക്ക് പറന്നു .

ഈ കഥ യിലെ കാമ്പ്
താങ്കളോ ർക്കു ന്നു ണ്ടോ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മെഡിസിൻ മേധാവി ?
ചിരിച്ചോ ...

Delivery

The Primary Health Center had one story scattered buildings spread out in the fine sand at that coastal village.. 
We stayed there for days with the waves of the sea mixed with boredom of the rotation. 
It was a month after my marriage.
I managed to sneak out and go home daily to spend time with my wife.
One day it was my turn to be on-call.
They had a maternity ward and a labor room.The specialist will come in the morning and leave by noon. Rest of the time we interns had to manage everything. If there was any difficulty, we had to send the patient to district hospital.
The evening was uneventful. In the dim light in the corridor Koshi Phillip tried to put on roller skates and was falling repeatedly, Rest of the group Rajeev, Rajasekharan, Syam and few others were trying to finish off the card game.
Finally I managed to catch some sleep on that worn out mattress made of rubberized coir fibers which poked my skin through my clothes.
in the early morning I had a knock at the door.
I was needed at the delivery room.
I put on clothes and adorned a stethoscope around my neck and ran across the courtyard. The whole place was empty . It was only 6 AM. My friends were sleeping.
The pregnant lady was on the table. 
The bystanders gave the history. Pain started two hours ago.
I examined her. She had not dilated fully.
I took the gloves off and walked back to the "quarters"
I had no idea what to give her. I was just fresh out of medical school. 
Should I start her on something? May be Pitocin? I was not sure.
I waited next to my colleague's room after knocking on the door
He might know something... He was almost finishing his rotation this week.
"Yah... ask them to buy.XXXXX injection, give it and wait. I will come and help you. " He told me with half closed eyes and a yawn while trying to tie his clothes around his waist.

I did exactly what he told  me. The lady was in pain.
After two hours again I went and checked her. She was ready.
She needed episiotomy and the blunt scissors cut her zig-zag(sorry)
Then I delivered the infant, who came out without knowing all the miseries his mother went through,and he then cried.
The inexperienced doctor in me sighed a relief.
I did it. I did it myself...
I walked past the courtyard where my colleagues were standing, reading the news paper and dripping toothpaste across their cheeks.

My day was over at 8:30 AM. 
I saw my wife parking the car and slowly coming towards me.
I introduced her to my friends.
Then I told her about my triumphant delivery.
She begged to see the baby.

I took her to the maternity ward. The lady recovered from her ordeal and had kept the infant next to her.
"can I pick her up?" my wife asked.
The lady gave the infant to my wife with a smile.
while rocking the infant, my wife said, "I am so proud of you..."
The young mother smiled again, not knowing what she said in English.




--------------------------------------------------
ജോലിയന്വേഷണം

ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ പീഡിയാട്രിക്ക്സ് റ്റ്യുട്ടർ ജോലി കഴിയാറായപ്പോൾ ഒരുനാൾ വീടിനടുത്ത ഒരു സ്വകാര്യ ആശു പത്രിയിൽ ജോലി തിരക്കാം എന്ന് കരുതി .

ഒരു മുഖവുരയുമില്ലാതെ മാനേജരുടെ മുറിയിൽ കയറിച്ചെന്നു .

ഏതോ പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ നിന്നും പെൻഷൻ പറ്റി പ്പിരിഞ്ഞ നരകയറിയ മുഖം .
"ഡോക്റ്റർ ഇരിക്കൂ ... ബയോ ഡാട്ടയുണ്ടോ ?"
"ഇല്ല ... ഇവിടെ ഒഴിവുണ്ടോ എന്നറിയാൻ കയറിയെന്നെയുള്ളൂ "
"വെറും എം ബി ബി എസ്സാണ ല്ലേ ... ഇവിടെയിപ്പോ കാർഡി യോള ജിസ്റ്റ് ആണെങ്ങിൽ ഒഴിവുണ്ട് ..."
ആ വാചകത്തിലെ "വെറും " എൻറെ എട്ടു വർഷത്തെ വിയർപിനെ ബാഷ്പമാക്കി .


-------------------------------------------------------------------------

നടത്തം

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ്...

അധികം ജനപ്രള യമില്ലായിരുന്ന ഒരു നട്ടുച്ച

പണ്ട്‌ , ദിനം പ്രതി സൈക്കിൾ ചവിട്ടി കോളേ ജിലേക്ക് പോയ

റോഡുകൾ ഒന്ന് വീണ്ടും ഓർമകളിൽ നിന്നും പൊടി തട്ടി എടുക്കാം എന്നു കരുതി

നടന്നു ...

വീടുകളുടെ എണ്ണവും ഭിത്തി കളുടെ കട്ടിയും ഉയരവും കൂടിയിരി ക്കുന്നു

റോഡിന്റെ വീതി കുറഞ്ഞി ട്ടേയുള്ളു

മ്യുസിക്കൽ ഹോണ്‍ അടിച്ചു ബഹളം കൂട്ടിയ ഓട്ടോക്ക് സൈഡ് കൊടുക്കാതെ പറന്നു പോകുന്ന ചൂരിദാർ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി എനിക്കെതിരേ പോയി .

മുഖം എവിടെയോ കണ്ടിരുന്നു ...

പെട്ടെന്നു ഒരു ടാക്സി ക്കാർ എനിക്കു വഴിയൊതുക്കി നിർത്തി

"സാർ കയറൂ വീട്ടിലേക്കല്ലേ ?" മുൻ സീറ്റിലെ ഒരു സാധാരണക്കാരൻ അന്വേഷിച്ചു

"അതേ ...പക്ഷെ ഞാൻ നടക്കാമെന്നു വച്ചു ' ഞാൻ ഭവ്യത യോടെ ഒഴിവാക്കാ ൻ ശ്രമിച്ചു .

"അത് സാരമില്ല , പിന്നെയാവാം ; ഇവിടത്തെ ചൂടൊന്നും സാറിനൊന്നും ശരിയാവൂല്യ , കയറിക്കോ ഞങ്ങൾ അതുവഴിക്കാ ..."

മനസില്ലാ മനസ്സോടെ കാറിന്റെ പുറകുവ ശ ത്തെ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു .

"വിട്ടോ ..."

"ഇനിയിപ്പോ ഇവിടേക്ക് സ്ഥിരമായി എന്നാ ?"

"ഏയ്‌ ...അങ്ങിനെ യൊന്നും തീരുമാനിച്ചില്ല ..."

"പണ്ട് അച്ഛനോ പാപ്പന്മാരോ ഞങ്ങളുടെ കടയിൽ കയറാതെ പോവില്ലായിരുന്നു ..."

"എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല ...വീടുപേര് ?" ഞാൻ ആളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധി മുട്ടി .

"ഞങ്ങളിവിടെയൊക്കെ വിട്ട് അങ്കമാലിയിലാ താമസം ."

"ഇവിടെ നിര്ത്തിക്കോളൂ ഇതാ ഗേറ്റ് ...ഡ്രൈവറെ ചുമലിൽ തൊട്ടു ഞാൻ പറഞ്ഞു ."

"അപ്പൊ ഇ വിടെ എങ്ങോട്ടാ ?" പോക്കെറ്റിൽ നിന്നും ഡ്രൈവർക് പണം കൊടുക്കുന്നതിനി ടയിൽ തിരക്കി .

"ഇവിടെ ഒരിടത്തും പോകാനില്ല . ഞാൻ അങ്കമാലിക്കു ബസ്‌ കാത്തു നിൽകുമ്പോ ഴാണ് സാറ് വെയിലത്ത്‌ നടക്കുന്നത്‌ കണ്ടത് . ഉടനേ ഞാൻ ഈ കാറ് വിളിച്ചു .വീടിലേക്കു കൂട്ടി കൊണ്ട് വിടാം എന്നു കരുതി . എനിക്ക് ഇനി അടുത്ത ബസ്സ്‌ പിടിക്കാം ."

"ശരി എന്നാ പൊക്കോട്ടെ ..."

...

എന്റെ നാട്ടു കാരേ നിങ്ങളുടെ അനാവശ്യ ഔപചാരികത എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു

എനിക്ക് വേണ്ടത് ഭൂതകാലത്തിലേക്കുള്ള നടത്തമാണ്

ഞാൻ ഇനിയും നടക്കുകയാണ്

എൻറെ അച്ഛനും മുൻ പരമ്പരകളും താണ്ടിയ ഈ വഴികൾ

ഇതെനിക്കന്യമല്ല .അതിലെ വെയിൽ എനിക്ക് കുളിർമയാണ്

എനിക്കൊരു വഴികാട്ടിയും സാരഥി യും വേണ്ട

ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നോട്ടെ ...

വിട്ടേക്കൂ

ബ്രിട്ടീഷുകാരാ നന്ദി ...!

(Sorry that I can't translate this as good to English... just for my Malayalam readers)

ബ്രിട്ടീഷുകാരാ നന്ദി ...!

ഒരു പഴങ്കഥ യും കൂടി പറയണമെന്നുവച്ചു  കുറച്ചു നാളായി .
ഇതു നടക്കുന്നത് പതിനെട്ടു വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് . ബിലാത്തിയി ലാണെന്നു പറയാ തെ എങ്ങിനാ എന്റെ രാഘവാ ...

ആരോഗ്യവകുപ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് വനിതാ മന്ത്രി വിർജീനിയാ ബോട്ടംലീ
പഠിച്ച കോളേജിന്റെ പേര് ഇതുവരേയും അംഗീകരിക്കാൻ മെഡിക്കൽ കൌണ്സിലിനു മനസ്സുവന്നില്ല .
ഒരു നോട്ട്പാഡിൽ കൈകൊണ്ടെഴുതി മന്ത്രിക്ക് ഒരു കത്തയച്ചു നാലാം പക്കം മറുപടിയുമെത്തി . ക്ഷമാപണത്തോടെ .
" കൌണ്സിലിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഗവർമെന്റിനു കൈകടത്താൻ കഴിയില്ല കുഞ്ഞേ ..."
...
മാസങ്ങൾക് ശേഷം അലെക്സന്ദ്ര ആശുപത്രിയിൽ എല്ലാദിവസവും കോട്ടുമിട്ട് ഓച്ഹാനിച്ചു സാറമ്മാരുടെ ശുപാർശ ക്കുവേണ്ടി ദിവസങ്ങള് തള്ളിനീക്കുന്നതിന്നിടെ ഭാഗ്യവാന്മാരായ വടക്കേ ഇൻഡ്യയിലെ പല "ഭിഷ-കൊരങ്ങ-"മ്മാരുടേയും  കൂടെ കഴിയാനുള്ള  ഭാഗ്യ നിര്ഭാഗ്യങ്ങളും നിമിത്തമായി ...
അപ്പോഴാണ്‌ കടല് കടന്നു മറുശീമയിലേക്ക് കടന്നാലോ എന്ന ചിന്താ വിഷ്ണനായത് .
ബിലാത്തിയിലെ പരീക്ഷാ ഹാളിലെത്തിയപ്പോൾ കൂടെക്കഴിഞ്ഞ യൂപിക്കാരനും കര്നാടകക്കാരനും ഉണ്ട് .
 ഇവര്കെന്തിനാ ഇതിപ്പോ എന്നൊരു കൂട്ടം കൂടുന്നത് ചൊവ്വല്ല എന്ന് മേലെ നിന്നൊരു കാരണവര് മൊഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് വേറെ അസക്യത യും ഉണ്ടായില്ല .
അമേരിക്ക ക്കാരന്റെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞപ്പോ അണ്ണന്മാർ കണ്ട ഭാവം നടിക്കുന്നത് ലേശം കുറഞ്ഞു .
 കുശുമ്പിനും ഓര്തോക്കും MCh എടുതവരായതുകൊണ്ട് കാര്യമാക്കിയില്ല .
അപേക്ഷ അയക്കാൻ സമയത്തേക്ക് ഒരു ശുപാർശ തരാവോ എന്ന് നല്ല നേരത്ത് ഊണു കഴിക്കുമ്പോൾ ചോദിച്ചു .
 "അതിനെന്താ ...എന്നാ വേണ്ടെന്നു വച്ചാ ചോദിച്ചോളൂ " എന്ന് ഭഗവാൻ എഴുന്നുള്ളി .
രണ്ടു ദിനം കഴിഞ്ഞു . ടിയാൻ കണ്ട ഭാവമില്ല .

ശീ മയിലെ കണ്സൽട്ടന്ടു പറഞ്ഞ മാത്രയിൽ ഒരു മണിക്കൂറുകൊണ്ട് മൂന്ന് ഖണ്ഡികയിൽ കത്തെഴുതി കവറിലെ പശ തുപ്പലുനക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു തന്നു .

ആ സമയത്ത് വരാന്തയിൽ ഹലോ പറയുന്ന പാക്കിസ്ഥാൻ കാരനായ സ്റ്റാഫ്‌ ഗ്രേഡ് കൂടെ വിളിച്ചു സെക്ര ട്ടരിമാരെക്കൊണ്ട് അതിലും നല്ല ശുപാർ ശയും അച്ചടിച്ചുതന്നു .
നാട്ടിൽ നിന്നും അഭിലാഷു അയച്ച പീടിയാട്രിക് പ്രോഫെസ്സരായ ജോണി വിൻസെന്റ് സാറിന്റെ  കത്തും  സമയത്തിന് കിട്ടി .
മൂന്ന് കത്തുകളായി . ഇനി അപേക്ഷകൾ അയച്ചു തുടങ്ങാ മെന്ന സമാധാനം .

ഇനി വിസ കിട്ടാനുള്ള പരിപാടികൾ തുടങ്ങാനായി പരിഭ്രമിക്കാമെന്നു കരുതി ...
പഠി ക്കാണെന്നും പറഞ്ഞു കുളിച്ചു തേവാരമിടാനല്ല , തിരിച്ചു ജന്മനാടിനെ സേവിച്ചു ജലപാനം നടത്തിക്കോളും എന്ന രക്തം തൊട്ട മുദ്രപത്രവും വേണം .
മന്ത്രി മദാമ്മക്ക് വീണ്ടും അരക്കടലാസിൽ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലെ രാജ്ഞി യുടെ തലയും വച്ചൊട്ടിചു കത്തെഴുതി .

മൂന്നാം ദിവസം കൈമുറിയുന്ന കട്ടിക്കടലാസിൽ കത്ത്

" ഈ ഭിഷഗ്വരൻ തിരിച്ചു വരാനായി ഈ ശീമ നാട്ടിലെ പ്രജകൾ എന്നും കാത്തിരിക്കും ഈ തിരുമുല്പ്പാടിനെ ശരിക്കും പഠിപ്പിച്ചു വിട്ടോള ണമേ എന്ന് കാലു പിടിച്ചു താണ് വീണ് തോരണം കെട്ടിയ അങ്ങയുടെ ഒരു ധർമക്കാരി ..
വിർജീനിയ ബോട്ടംലീ ,
സെക്രടറി ഓഫ് ഹെൽത്ത്‌ ."

അന്ന് വീണ്ടും ഉത്തര കാണ്ടാത്തിലെ തിരുമേനിയെ മുഖം കാണിച്ചു . "അടിയനോട്‌ പൊറുക്കണം  തിരുവുള്ള ക്കേട്‌ തോന്നണ്ട , എന്താ ചെറി യ ഓല ഒന്നെഴുതി തരാക്കണം . കുഞ്ഞു കുട്ടി പരാ ദീന ക്കാരനാണെന്ന് കരുതി പൊറുത്ത് കൊള്ളണം ..."
"ഉം ...."
"നാളെ ഒന്ന് എന്നെ ഓര്മിപ്പിക്കൂ ...നോക്കട്ടേ ... പിടിപ്പതു ജ്യോലിയാണ് ... ",
ദിനപത്രത്തിൽ കണ്ണും നട്ടു പരമ ശ്രേഷ്ഠൻ മൊഴി ഞ്ഞു .

പിന്നെ ദിവസങ്ങള് കഴിഞ്ഞു മറുശീ മയിൽ നിന്നും മുഖം കാണിക്കാനുള്ള ഉത്തരവും പോക്കറ്റിൽ വച്ച് അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിൽ പോയി .

 രാജാവ് പള്ളികൊള്ളക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ശുപാർശക്കത്തിന്റെ കാര്യം ഒന്നു് കൂടി ഓതാം എന്നു കരുതി .

മനസ്സില്ലാ മനസോടെ എന്ടോടൊപ്പം വന്നു ഒരു മരുന്ന് കുറിപ്പടയിൽ എഴുത്താണി വരച്ചു ...

 "ഇതു സെക്രട്ടറി യുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു മഷി പുരട്ടി തിരിച്ചു വരൂ . അന്നേരം രാജ മുദ്ര വച്ചിടാം ..."
"അടിയൻ ..."

എഴുതിയ അത്ഭുത കുറിമാനം വായിച്ചു

രണ്ടു  വാചകം:

 "മേല്പടിയാൻ നിങ്ങളുടെ അന്തേവാസി യാകാനുള്ള  ഒരു ദാരിദ്രവാസിയാണെന്ന്  നോം  അറിഞ്ഞു .
 അവൻ രണ്ടു മാസം മൂന്ന് ആഴ്ച നാലു വിനാഴിക ഇവിടെ തെണ്ടി നടന്നിട്ട് ഇതേവരെ   യാതൊരു തൊന്തരവും കാണിച്ചിട്ടില്ല ,
നന്ദിയുണ്ട് ,
 ഇന്ത്യാ രാജ്യത്തെ വീരശൂര മാർത്താണ്ട കട്ടഭോമ്മൻ ഭിഷഗുരാൻ ,
ബിലാത്തിയിലെ തൊപ്പിയിലെ തൂവലും ."




-----------------------------------------------------------------

വാൽ കഷണം :

നീള ദ്വീപിലെ ഒരു നട്ടുച്ച കണ്ണിലെ കൃഷ്ണ മണിയെ പപ്പടമാക്കി യപ്പോൾ ചമ്ര വട്ടത്തിൽ നിന്നും കോട്ടുവായിട്ട്‌ നിരത്തിലിറങ്ങി . അർദ്ധരാത്രി നട്ടുച്ച യായത്‌ ഇന്നലെ ചെയ്ത പടുതിയാണ് .
നേരെ കണ്ട മുംബായ് വാലയുടെ കുശിനിയിൽ നിന്നും മധ്യാഹ്നം കഴിച്ചിട്ട് വീണ്ടും പകൽ രാത്രിയാക്കാം എന്ന്‌ നിനച്ചു കൈ നനച്ചു .

മൂലയിലെ സിംഹാസനത്തിൽ ആരൂഡനായിരിക്കെ ഹിമാലയ പുത്രൻ ഒച്ചാനിച്ചു അടുത്തു വന്നു . "തിരുമേനി കൽപിക്കാ റായോ എന്നരുളിയാലും ..."
താമ്ര ഫലക ത്തിലെ ഭക്ഷ്യ ജന്തുക്കളെ കണ്ണുകൊണ്ടു വെട്ടിവീ ഴ്ത്തി സന്തുഷ്ടനായി .

കണ്ണിന്റെ കടക്കോണിലെ പെട്ടെന്നൊരു കാഴ്ച്ച ഒഴിവാക്കാനിയില്ല .
മുഖത്ത് മഞ്ഞ അരിമാവു ചുട്ടിയിട്ട കത്തിവേഷം രണ്ടു കയ്യിലും നരസിംഹ രൂപ ത്തിൽ ഭീകര പക്ഷിയുടെ മാറ് വലിച്ചു പറിക്കുന്നു . അതിലെന്തൊരു പന്തി യില്ലെ ല്ലൊ എന്നൊരു ഞായം മനോധാര യിൽ നീന്തിയപ്പോൾ ഓർമ പുളിച്ചു തികട്ടി വെളിക്കെറങ്ങി .

രണ്ടും കല്പിച്ചു സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നും കാല് കവച്ചു കവാത്തു പോയി ഒച്ചയനക്കി ...

"അടിയൻ ..."
പക്ഷിയെ ദാനം ചെയ്ത കിങ്കരനാണെന്ന് നിനച്ചു തിരുവുള്ളം ഭക്ഷ്യ പാത്ര ത്തിലേക്ക് തിരുമുദ്ര ആംഗ്യ മാത്രയിൽ മുഖമുയർത്താതെ ...
"ഭക്ഷ്യ പദാർത്ഥങ്ങളെല്ലാം ഒന്നു കൂടി നിറക്കുവിൻ ഉടൻ "
"പണ്ട് അലെക്സാന്ദ്രയിൽ ആരൂഡ നായിരുന്നില്ലേ നായരെ ?"
കീഴ്ശ്വാസം മേൽ ശ്യാ സ മായി പക്ഷി മൃഗാ ഭക്ഷ്യ വസ്തു ക്കളു മായി തൊണ്ട യിൽ കുടുങ്ങി പുംഗവൻ മിഴുങ്ങസ്സ്യ .
ഭക്ഷണവസ്തുവിൽ കുടുങ്ങി പരേതനാ യാൽ... ഒരുകുടുംബം വഴിയാധാര മാവേണ്ട എന്ന്‌ വിചാരിച്ചു വിഷയം വിവരിച്ചു.
ടിയാൻ ഇപ്പൊ എല്ലു രോഗത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിച്ചു സ്വസ്ഥം ഗ്രഹഭരണം ...പത്നി രാജ്യം പിടിച്ചടക്കി രാജാ വിനെ  തുരുങ്കിലടക്കാൻ ഒരുമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു ...
എല്ലാ മംഗളങ്ങളും നേര്നു കൊണ്ട്‌ വിടവാങ്ങി ...
കിങ്കരൻ ഭക്ഷ്യ പാത്ര ങ്ങളും നിരത്തി കാത്തു നില്പ് ...
...................

The Coupons

Summer 2004.  New York City.

Pre-employment medical exam (Employee Health-the dreaded place)

Bad news: Positive PPD 8 mm.

Getting a letter from the department. “Go to chest clinic, get CXR”

 (Chest x-ray was negative)

The fourth time. Nothing positive about it for me.

Chest Clinic: Tuesday

Physician prescribes INH and B6 for 9 months.  Need to go to nurse every week to get treated.

Otherwise paycheck is held. They mean business.

Post call day.

Lab coat heavy with books and to do lists from the previous night.

Stomach acid eating the lining for the entire hour. The July morning is already warm

 Air conditioner rumbling to push the humid air.

Nurse is not ready. She is sitting there, knowing that there is a crowd outside. She is staring at the computer screen while yelling at someone over the phone with the Jamaican accent. Her bracelet shining in the sunlight falling through the dirty glass windows.

Sat with the rest of the urbanites and junkies in that gloomy dilapidated building.

He saw the young Russian lady sitting at the corner. Yes; she was there too at the employee health.

The positive PPD, the wrath of the immigrants.

“If you never had TB, this is your chance to get it”, He thought.

Finally nurse appears and trying to read the longest name she ever saw.

Having seen the same misery many times, raised hand, got up and walked to her room.

“You may sit down”

“Sign here against your name and put last 4 digits of your SSN”

Nurse picks up a polystyrene cup of tap water and three different tablets.

“Take these tablets and drink water”

Somehow he remembered the movie “One Flew Over the Cuckoo’s Nest.”

Then he was awakened by the Jamaican accent again

“Doctor, what would you like to take: a Metrocard or a McDonald coupon?"

"Why?"

 Nurse replied, "Oh... this is for you to come every week to get the medicine." 

Tail piece: 

Children visiting NYC were given stack of McDonald Coupons.
 "Take as many as you want. "Whoa... Did you steal it?  what on earth one will buy this many McDonald coupons?"

Make My Trip

The highway from Fatehpur to Jaipur stretched through the arid fields spotted with tiny villages in that dusty December fog. There were tractors coming opposite to us in that  one way lane with cows suddenly standing up in the median decorated with purple Bougainvillea flowers.

 When the car stopped at the toll booth, I looked outside at the giant yellow board. "The exemptions to paying tolls." The driver pulled out his mobile phone and changed the SIM cards.

“This one is for Jaipur,” he said chuckling. I picked up the fallen currency from the floor for him. “Thank you Sir…”  He then turned to his Hindi with my wife who thought she understood him. However the driver continued in both Hindi and English. Then his telephone started with ring tone of some old religious movie chanting.   I could not avoid listening to the conversation as this included “surgery” “blood transfusion” “6 pints” “ICU” etc. The driver then turned to me and enquired what kind of “Doctor” I was. He then went on to report that his uncle who was in good health was suddenly admitted with bleeding in the brain and is in ICU. He needed surgery and at least 6 pints of blood by the next day, otherwise he will not survive. He was planning to be at the hospital tonight after dropping us at our hotel.

He seemed to get telephone calls every fifteen minutes from that point.

My wife and me with our broken Hindi and the layman’s English tried to give him some prognosis on a patient we never knew, on a condition we only guessed based upon the understanding of the driver. He then requested me to see his uncle in the ICU once we reach there. I was then miles away from my work place, disconnected with the daily routines and here in this vast country my only interest was to explore the cultural treasures, the traditional folk art and the ancient palaces.

I was not sure whether I really wanted to visit a hospital.

I told him; “Once you visit your Uncle in the ICU and gather more information, call me.”

He nodded his head while over taking a truck filled with grain sacks.

“Here the Doctors will not give you information; you may be able to talk to them to get the REAL deal”

He looked at me with a manner of request.

After the sun set over the orange brown hills, we negotiated blaring horns, detours and eczematous roads into the walled city.

The driver made a pact to come back at 10 PM to get me to go to the SMS hospital.

My wife was uncomfortable, even though it was her idea to oblige the request of seeing his uncle in the ICU to give him some kind of reassurance. I some how knew that his hemorrhage was serious enough to affect most of his brain function, and he was not going to know that night what the prognosis would be for the old man.

I said bye to my family at the hotel and left with the driver in the foggy street. My wife closed the door, not able to do anything, but sat on the sofa, recalling all the horror stories of tourists got kidnapped for money and abandoned at roadside as unidentified corpses.
 I knew what she was thinking at that moment.

For me, that could be just my destiny.

May be, that would be the end of it; I would be a mutilated face among many my wife standing next to the policeman would identify in that smelly morgue among onlookers wading of the swarming flies.

My thoughts were interrupted by the sight of hospital name written in English and Hindi. Many years ago I had received an application form for admission to this college and never heard anything afterwards. Somehow I am here. SMS Hospital. Shops on both sides of the road in front of the hospital were just pharmacies. I could not count how many were there. When I came out of the car, there were agents calling out to invite me to the store employed by them and not to the next door. I did not understand why there should be a competition at all. Am I going to find a Sale?

The driver then took the car through an alley way and then decided to park in the underground parking lot. This was the most horrifying site to park. I had to walk upwards in the dark against the pillars and people coming towards me. There was no lighting. Finally I decided to stand at the gate. People, who waited there as their relatives got admitted to hospital, were already made their beds out of sheets on that courtyard. Every inch was being used. I was worried about the swarming mosquitoes than TB in that crowded waiting shed. 

I did not stay there for more than 10 minutes, but it appeared as long as 10 hours.

Then the driver appeared from the crowd with his older brother, who surprisingly spoke English as well.

He gave me his entry pass for the ICU.

We walked through the corridors, where I could remember the exact smell I used to know many years ago on my night shifts, as if I was here before. Then we reached Neuro ICU. This was closed with double doors. When I was changing my shoes to walk bare footed, the driver gave me a used head cover (?) his brother had given him. I went to the area where the doctors were sitting. The young physicians were really busy and the whole corridor was full of patients on the floor, a sight which was reminiscent of the days 30 years ago, nothing changed.

I took my business card from home and showed to one of the physicians and introduced. I enquired about the patient in the ICU named”…” No one seemed to know. Then one physician recalled. “Yes… That was the RTA with bleed. He is in bed 6.” "You can go and see him; the senior resident must be there.” He said politely.

The ICU was just a ward where surprisingly I noticed some ventilators and monitors. The old man had lot of bandages on his head with a wide bore nasogastric tube taped to his nose; his hands were restrained to the side rails with gauze. He was moving around, but I could see that his left side was paralyzed. I could not tell whether the man resembled our driver.

I asked the driver to call the patient and talk, so that I could see what response he had.

The driver bent his neck towards the old man and called,”Chacha… Chacha…”

The patient started saying something in Hindi.

I enquired, “What did he say?”

“I couldn’t make of anything he said”, said the driver. ”He is not having good mind”

He said with a sigh.

There were X-ray films kept at the bed side table. I lifted one of them. It was a CT scan. I could see that there was collection of blood inside the cranial cavity pushing the brain to one side.

Driver asked” how much blood we need?”

I replied, “I don’t know”

Driver looked at me as if it was a total waste of his effort dragging this guy there.

When we came out of the ICU, there was an old lady sitting at the floor next to the driver’s brother.

She stood up; her face was completely covered in her multicolored tie-and-die sari.

She kneeled in front of me, touched my feet with her fingers, there was just the clutter of her bangles in that darkened silence. I did not know what to say to those people.

The brother introduced me to the lady. “This is the big doctor from America came today with Ramu”

I smiled and made a greeting gesture with both hands. I said “Namaste Ji”

“Doctor, please tell me if there is a medicine we can buy from outside, like the ones you give in America… Money no problem… we will borrow”

My mind said, “The medicine is called Tincture of Time… which you can’t buy from the shops”

The Surrogate Marker

A Novel

By 

Sauparnika

Chapter 1

The Concussion

While trying to put the pieces of incidents together on that dimly lit street, she was just weakened by the pain from the abraded shin. The sweat pants were grazed with dirt and blood, her helmet slid over the left ear, scraping the ear lobes over the Velcro.

The bike was about two meters away with one wheel bent towards the center, and the handle bar trapped inside the side of the parked car.

There was no clue…

May be a passing truck side-swiped or hit on the open door of the car. No one was around. The side streets were empty, except some steam coming out of the manhole covers.

Oh my samples!

Yes; she was carrying them in the small tote bag, which was fortunately there, being tangled up in the handle bar. She dragged her body toward the bike as the left knee refused to extend. She felt pain radiating along her back with every move. She had dried up leaves inside her jacket which made uneasy noise rubbing against the fabric. She put her hand inside the jacket pocket to search for the tissues to wipe her nose, which felt like running. She pulled the tissue out, removing it from the grips of her key chain tangled with it.

She wiped her nose while slightly blowing. There was blood on the tissues. She wished that it is just her blood, not the samples she was carrying on her shoulder previous to the fall. She had to make sure the samples were safe indeed.

That was her mission. Now she remembered vaguely.

 It was around 9:45 PM, she realized that the PCR would have been over and done in her lab. She just came to the apartment to do the laundry and then decided to cook a dish. After cutting the vegetables and putting it on the pan in simmer, she ran to put the clothes in the dryer.

In the night, the basement was empty.

Looking around, she slowly opened the storm door and climbed up steps. She put the hood of the jacket over her head.

Outside, the dogwood trees were swaying in the chilly autumn breeze which blew all the leaves to the edge of the door step. In the courtyard, there were multicolored mums interspersed in green juniper bush and brownish red mulch.

She had time. She went back to apartment and finished cooking, switched off the exhaust fan and took a portion of food in a hand crafted dish she had bought from Pottery Barn.

She placed it on the table over the orange black bamboo mat nicely. She then realized that she had promised her friend in Seattle to send the recipe. She enjoyed doing it. She took her camera from the closet in the bedroom, brought the reading light from the office table and strategically placed it next to the dish to focus light and took pictures.

Yes; Cilantro.

She remembered that she had some left over in the chill cabinet in the fridge. She carefully plucked out the brownish leaves and put the rest strategically in the middle of the dish. She did not want to delete the previous pictures, but clicked more. It looked very good indeed.

What next?

She had still time, before the clothes got dried up. She could go to the lab and put the samples to get the fibroblasts and check on the status of the PCR which was running since she left in the evening.

She remembered putting the tubes of blood samples in the polystyrene box with bubble wraps.

Then what actually happened? She could not put anything together after that.

A chunk of her memory was missing.

She felt slightly dizzy as she tried to stand up holding to the backdoor handle of the car. She felt like violated. Her shirt underneath her jacket was all soggy and smelling the road trash. She gathered her belongings from the street sitting down.

 It then started raining slightly.

She was still puzzled by her accident. It might be that she suffered a concussion. She was not sure.

Did someone hit her?

She had more questions than answers. She always had a nightmare about a bike wreck. It was so common, that many of the college kids got knocked down by fast moving vehicles which never cared for the people on two wheelers. There can also be occasional traps when you negotiate through the gaps between lanes, someone swerving to side or just opening the car door.

Now it was her turn. She was almost sure that she did not break any bones. However there was some graze over the left knee, which hurt like hell.

She managed to get up finally. Then she dragged the bike out. It is not moving when she pushed as its front wheel is bent and got stuck between the front forks and the mudguard. The brake paddles also came out of its fixture.

Now she has to throw this bike away. There are no shops which fix the bikes as far as she knew. Either she needs to check in the local newspaper for any sales or go to the Superstore to get another one. 

She pulled the bike to the bike path and leaned it against the bushes.

Then she noticed one important article missing.

Her lab record.

A chill came to her spine.

(To be continued…)

Our books are now available worldwide online on  amazon.com. These titles are also available as e-books  to download

The True Friendship

Three class mates in the second year in college. They sat together as they had the same first name.

Teacher asked “What do you want to be?”

“Doctor”, one said

“Compounder (Pharmacist)”, the comedian said to make the entire class laugh.

“At least I want to a Compounder if I can’t be a Doctor” He said.

The third one just laughed with the rest of the class.

Months later, they took their University examinations.

Many weeks later, the practical examinations were scheduled; but got postponed by the University due to technical reasons.

One of the friends sat home last minute cramming for the examinations starting at 1 PM

He made sure that he remembered all the bones of the frog, all the cells in a moss plant and all the mouth parts of cock roach.

Meanwhile miles away two friends entered the examination hall.

Ten minutes passed.

The seat next to them was empty…

“Something is wrong…” They whispered.

“Where is HE?”

“May be… he forgot about the examination schedule change”

Examiner saw the commotion.

“What is wrong?”

“Madam, Our friend is probably unaware that exam time changed to 9:30 AM; otherwise he would never miss this University examination. He is the top scorer in our class. We can bring him here if you let us. Would you give him a chance?” The two friends begged.

After few seconds of deep thought, the external examiner went to check with the internal examiner. She verified the truth.

“OK; we will believe you and this is a special case. You have to be here within 30 minutes”

“Thank you madam,” Both chanted in synchrony.

The friend at home was happy that he had finished reading the Zoology book. While opening the Botany book, he saw a taxi car coming through the gate in the rising dust following. It screeched to halt.

Two of his friends jumped out of the car.

“Hey guys; whatsup?”

“What the heck are you still here? why you are not in the exam?”

“It is not time yet.”

“Just come with us, the exam already started”

“What…?”The chilling news came as a lightning to his mind.

“Just put clothes on and come with us; you can still make it”

The friend was still in shock. He could not believe it. He missed the examination.

Everything went before him was unimaginable.

Then finally he was in the college. He knew that he has to finish both Zoology and Botany examinations in half of the time allotted. He was working like a Robot. He felt like his brain was but frozen. His hands moved without knowing what the brain wanted to do. Finally the time was up. He was still in shock. He slowly walked to the examiners.

“Thank you Madam; for your kindness and help” Words fell out of his lips while his eyes flooded with tears.

“You should be thankful to those two fellows who risked their exams for your success”

He looked outside.

There, they were standing outside waiting for him to finish the examination.

The friend who wanted to be a Doctor became one. The friend who joked about becoming a Pharmacist became one. The third one who never thought he would be a Pharmacist became one too.

The person who would remember this story is the one who experienced the true friendship. He pondered always. If instead he was the one in their situation, would he have risked his examination on that day?

He still ponders… but he can never forget the names of his true friends till he dies.

Would you do it for a friend ?

(This is a Malayalam version of the above blog)

.................................................

സൗഹൃദം എന്നാൽ ...

നാട്ടിക ശ്രീനാരായണ കോളേജിലെ ഒരു ക്ലാസ്സ് മുറി

മൂന്നു് വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരേ ബഞ്ചിൽ രണ്ടാംവർഷം . പേനകൊണ്ട് ഡസ്കിൽ കുത്തിക്കുറി നടത്തിയ മൂവർക്കും ഒരേ പേരായിരുന്നു , അതും പിതാക്കൾ അദ്ധ്യാപകരാണെ ന്നതും ഒഴിച്ചാൽ അവർക്ക് ഒരു സാമ്യ വും ഇല്ലായിരുന്നു

സുവോളജി ലെക്ചരർ ചോദിച്ചു :

നിങ്ങൾക്ക് ആരാവാനാണ് ആഗ്രഹം ?

...........

ഒന്നാമൻ : "ഡോക്ടർ"

രണ്ടാമൻ :"കമ്പൌണ്ടെർ ".... കൂട്ടത്തിലെ കോമാളി മൊഴിഞ്ഞു

ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടച്ചിരിയിൽ മൂന്നാമനും ചേർന്നു .

"...അല്ല പിന്നെ ഡോക്ടരാവാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ അതായാലും മതി ". രണ്ടാമന്റെ വിശദീകരണം .

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം യൂണിവേര്സിടി പരീക്ഷകളുടെ തിരക്ക് ..

പിന്നെ ആഴ്ചകളുടെ ശേഷം പ്രാക്റ്റിക്കലും ...

കശുമാവിൻ തോപ്പിലെ ആര്ക്കും വേണ്ടാതെ വീണ മാങ്ങകൾ ഇടവപ്പാതിയിലെ ചന്നം പിന്നം പെയ്ത മഴയിൽ ചീഞ്ഞു കിടന്നു. ആ ഗന്ധവും പേറി കിഴക്കുനിന്നെത്തിയ പൊടിക്കാറ്റിൽ പറന്നു പോയ കടലാസ്കഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാമൻ തൻറെ ജീവശാസ്ത്ര ക്കുറിപ്പുകൾ ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്നു . പൂ മുഖത്തെ മേശയിൽ ചിതറിക്കിടന്ന പുസ്തകങ്ങള ക്കിടയിൽ കാലിന്മേൽ കാല് കയറ്റി അവസാനത്തെ പഠനത്തിന്റെ മിനുക്ക്‌ പണിയിൽ മുഴുകിയിരുന്ന അയാൾ പെട്ടന്ന് ദൂരെനിന്നും പാഞ്ഞു വന്ന ആ ടാക്സി ക്കാറിലെ പിൻ സീറ്റിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിയ രണ്ടു പേരെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസ പ്പെട്ടു .

"എടാ നീയെന്തെട്‌ക്കാ ഇവിടെ ?"

"വേഗം കേറ് വണ്ടീല് ?"

"അല്ലാ ഇതെവിടെക്കാ നിങ്ങള് രണ്ടാളും കൂടി ?"

"കഥ പിന്നെ പ്പറയാം . എക്സാമിനെരെ പറഞ്ഞു ഒരുകണക്കിന് സമ്മതിപ്പിച്ചാ ഞങ്ങള് ഇപ്പൊ വന്നത്‌ . നീയെന്തു കണ്ടാ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ?"

"പരീക്ഷക്ക് പോണ്ടേ നിനക്ക്‌ ?"

"അതിനു പരീക്ഷ ഒന്നരക്കല്ലേ ? ഇപ്പൊ പത്തല്ലേ ആയുള്ളൂ എന്തിനാ ഇത്ര വെപ്രാളം ?"

"എടാ പൊട്ടാ , പരീക്ഷ തൊടങ്ങി ഒമ്പതിനു , നീ മാത്രം വന്നില്ല .നിനക്ക് പരീക്ഷയുടെ സമയം മാറ്റിയത് പത്രത്തില് കണ്ടില്ലേ ?"

"ഇനി സമയം കളയണ്ട വേഗം ഷർട്ട്‌ മാറ്റി കേറിക്കോ കാറില് , വെഷമിക്കണ്ട ഞങ്ങള് എല്ലാ എക്സാമിനർ മാരോടും പറഞ്ഞു ശരിയാക്കി യിട്ടാണ് കാറ് വിളിച്ചത് "

മുണ്ട് മടക്കി ക്കുത്തിയ ഡ്രൈവർ മീശ മിനുക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഒന്നാമൻ പഠിച്ച ബോട്ടണിയും സുവോളജി യും ആവിയായ അറിവിൽ ഒരു ജീവനില്ലാത്ത ശ രീര മായി രണ്ടു കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് യാത്രയായി ...

"ഹെഡ് ലൈ റ്റും ഇട്ടു പറപ്പിച്ചോ " ഡ്രൈവറോട് രണ്ടാമന്റെ ഉത്തരവ്‌ കാറിന്റെ വാതിലടന്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ കൂട്ടു കൂടി .

....

മുഖം താഴ്ത്തി ലജ്ജയോടെ തിടുക്കത്തിൽ തവളയെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അയാൾക്ക് പിന്നിൽ പുറത്തുനിന്നും വന്ന എക്സാമിനെർ ആകമാനം നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതും മണിയടിക്കുന്നതും ഒന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല .

ഒരു മണിക്കൂർ പരീക്ഷ അരമണിക്കൂറാക്കി അവസാനിപ്പിച്ചു അടുത്ത കെട്ടിടത്തിലേക്ക് അയാള് ഓടി . ചെരിപ്പിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിയ ആറ്റുമണൽ ത്തരികൾ കാൽവിരലുകളിൽ വേദന സമ്മാനിച്ചതൊന്നും അയാൾ അറിഞ്ഞില്ല .

......

അവസാനം പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു ...

യാത്ര മൊഴികൾ

...

വർഷങ്ങൾ ക്ക്ശേഷം

ഒന്നാമൻ ഡോക്ടറായി

രണ്ടാമനും അവൻ വർഷങ്ങൾ ക്ക് മുൻപ് തമാശയായി പ്പറഞ്ഞ തുപോലെ ഒരു ഫാർമസിസ്റ്റ് ... മൂന്നാമനും ...

...

ഒന്നാമന് അവർക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചു നല്കാൻ കഴിയാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ കടപ്പാടും ...

ഇത് എഴുതിയത് മറന്നിട്ടില്ല എന്ന് പറയാൻ മാത്രം. എന്റെ കൂട്ടുകാരെ നന്ദി ...