Translate

Friday, November 27, 2015

മനസ്സിലെ മണങ്ങൾ

ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ...മനസ്സിലെ മണങ്ങൾ ...

ഒരു കാലവർഷ ക്കാലത്ത് പടിഞ്ഞാറേ വാളേൻ മാവിൻറെ ചുവട്ടിൽ വീണ മാങ്ങകൾ കൊണ്ടുവന്ന മണവും തകര പാത്തിയിലൂടെ പ്രവഹിച്ച ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലെ മഴവെള്ളത്തിന്റെ മണവും സ്റ്റോർ മുറിയിലെ തവിടിന്റെ മണവും. വൈക്കോലിൽ പഴുത്ത മയിൽ പീലിയൻ മാങ്ങകളുടെ മണവും തളത്തിൽ മൂലയിൽ പാതിമുറിച്ച ചക്കയുടെ മണവും അതിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ നടക്കുന്ന ഈച്ചകളുടെ മണവും. പടവലങ്ങയുടെ മണവും അരികെ പൊരുന്നയിരിക്കുന്ന തള്ളക്കോഴിയുടെ മണവും  .
ഉണക്ക മുള്ളൻ വറുത്തതിന്റെയും മുളകിട്ട് വച്ച കിഴങ്ങ് കറിയുടെയും പച്ചമുളകും ഉള്ളിയും വെളിച്ചെണ്ണയിൽ അരച്ച ചമ്മന്തി ക്കൂട്ടിന്റെയും മണങ്ങൾ .
ചാറൽ മഴയിൽ നനഞ്ഞ വാതിൽ പടിയുടെ മണവും,അതിൽ പഴയ ബ്ലേഡ് കൊണ്ട് ചീകി യെടുത്ത അഴുക്കു നിറഞ്ഞ മരപ്പൊടിയുടെ മണവും,വിരൽ മുറിവിലെ പഞ്ഞിയിൽ ഉണങ്ങുന്ന ടിങ്ക്ജർ ബെൻസൊയിന്റെ മണവും .... പടിഞ്ഞാറേ വാതിലിലൂടെ ചാറ്റൽ മഴ . പാത്തിയുടെ ദ്വാരത്തിലൂടെ മുറിക്കകത്തേക്ക് ഒറ്റു വീഴുന്ന മഴ വെള്ളം പിടിക്കുന്ന ഉരുളിയുടെ ക്ലാവിന്റെ മണവും. വെളുത്ത മുണ്ടുകൾ കാരത്തിൽ പുഴുങ്ങുന്ന മണവും.
വാളേൻ മാവിലെ പുളിയുറുമ്പുകളുടെ  മണം  .
ചേറുകലക്കിയ ആണിചാലിലെ വെള്ളത്തിന്റെയും കിർലോസ്കർ എഞ്ചിൻ പുകയുടെയും വരാലിന്റെയും കരിപ്പിടിയുടെയും മണങ്ങൾ .
മര കമ്പിനിയിൽ ഈര്ച്ചയിട്ട മരങ്ങളുടെ മണവും ,കുമ്മായ ച്ചൂളയുടെ മണവും അതിനടുത്ത കൊപ്രയാട്ട് മില്ലിലെ പുതു വെളിച്ചെണ്ണ യുടെ മണവും .
അംബാസിഡർ കാറിന്റെ മണവും കത്തിച്ച ചന്ദനത്തിരി യുടെയും ഡ്രൈവർ ഗ്ലാസ് തുടക്കുന്ന മഞ്ഞ ഫ്ലാനലിന്റെ മണവും .
മഞ്ഞൾ പൊടിയുടെയും ഭസ്മത്തിന്റെയും ഉരുകുന്ന നെയ്യിന്റെയും മണ്ഡല ക്കാലത്തിന്റെ മണങ്ങളും .

ബസ്സുകാത്തു ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ വിശ്രമിക്കുന്ന ഫാർമസി യുടെ ബഞ്ചിൽ എത്തുന്ന ആയുർവേദ ചേരുവകളുടെ മണം . ട്രാൻസ്പോർട്ട് ബസ്സിലെ കണ്ടക്ടറുടെ കാക്കിയുടെ മണം , പച്ചനിറത്തിൽ ചകിരിനിറച്ച സീറ്റിന്റെ മണം . പിന്നെ ഓരോന്നായി ഡ്രൈവർക്കരികെ കുന്നുകൂടുന്ന മെയിൽ സഞ്ചി കളുടെ മണം .
ബസ്സിറങ്ങി  വരുമ്പോൾ ചായക്കടയിലെ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പത്രത്തിൻറെ മണവും ബോണ്ടയുടെ മണവും കെറ്റിലിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ചായരിപ്പയുടെ മണവും ,ചർമിനാരിന്റെ മണവും , അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ കടയിലെ പുതിയ തുണികളുടെ മണവും .
ചകിരി ചീയുന്ന കനാലിന്റെ കൈത്തോടുകളുടെ മണം ,കൂട്ടിയിട്ട കക്കകളുടെയും കടും നീല നിറത്തിലെ നനുത്ത ചേറിന്റെയും മണം . പിന്നെ കശുവണ്ടിപ്പശയും ടാറും പൂശിയ കടത്തു വഞ്ചിയുടെ മണം . കടത്തുകാരന്റെ കത്തുന്ന ദിനേശ് ബീഡിയുടെ പുകയും വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന മുളം കൊലിന്റെ പായൽ ചേര്ന്ന മണവും .
മഞ്ഞിലും ഇളം ചൂടു മായി ആവിയുയർത്തുന്ന നെൽക്കറ്റ കളുടെ മണം ,
പുളികളുടെ മണങ്ങൾ ...ഉണക്കാനിട്ട കോൽ പുളിയുടെ മണവും ,വാടിയ കൊടപ്പുളിയുടെ മണവും മുറിച്ച ഉപ്പുതേച്ച ഇരിമ്പൻ പുളിയുടെ മണവും വേനലിന്റെ മണങ്ങളാണ്. പിന്നെ കശുവണ്ടി വറുക്കുന്ന ചുമ വരുത്തുന്ന മണവും.
രാത്രിയുടെ മണങ്ങൾ വേറെയാണ് .
ഈയാം പാറ്റകൾ പെയ്ത രാത്രികൾ, വിഷു വിന്റെ പടക്കങ്ങൾ കത്തിയ രാത്രികൾ  വെയിലിൽ വികസിച്ച മെത്ത പ്പായയുടെ മണം...
പാമ്പ് വായപിളർത്തുന്ന മണമാണെന്നു വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് കരുതിയിട്ടും മനസ്സിലെ ഇടവഴികളിൽ ഇന്നും മൂക്കിലെത്തുന്ന ചുട്ട പപ്പടത്തിന്റെ മണം  പിന്നെ ഏഴിലം പാലയുടെ പൂക്കളുടെ മണവും .
പന്ത്രണ്ടു മണിയുടെ ഉപ്പുമാവു വേകുന്ന മണം ...
സുഹൃത്തിന്റെ ഉണങ്ങാൻ കഴിയാഞ്ഞ നിറം മങ്ങിയ ഷർട്ടിന്റെ നനവിന്റെയും കടലിന്റെയും മണം.
മുറുക്കാന്റെ മണവും റേഷൻ കാർഡിന്റെ തുണിപതിച്ച കവറിന്റെയും മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെയും മണം .
പുതിയ പുസ്തകത്തിന്റെ മണം . പാറ്റ ഗുളികകളുടെ മണമുള്ള അലമാരിയിലെ എഴുത്താണി വരച്ച ജാതക കെട്ടുകളുടെ ,ആധാരങ്ങളുടെ മണം .
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ വായിൽ ഒഴിക്കുന്നതായി നടിച്ച് തലയിൽ കുടയുന്ന പുണ്യാഹത്തിന്റെ മണം .
തുമ്പയുടെയും ചാണകത്തിന്റെയും ഉപ്പേരിയുടെയും മണങ്ങൾ .
കാർമിനെറ്റീവ് മിക്സ്ച്ചരിന്റെയും ക്ഷീരബലത്തിന്റെയും  കള്ളപ്പത്തിന്റെയും മണങ്ങൾ .
സ്പിരിറ്റിന്റെയും ഫിനൊയിലിന്റെയും,പൊട്ടിയ  വ്രണങ്ങളുടെയും  മണങ്ങൾ .
തിളയ്ക്കുന്ന മീൻ കറിയിൽ വീണ് ആശ്ചര്യപ്പെടുന്ന സ്വർണനിറം കലർന്ന ഉള്ളിയുടെയും കരിവേപ്പിലയുടെയും മണം .
അപരിചിതരോടൊപ്പം നിക്കാഹു സദ്യയിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ബിരിയാണിയുടെ മണം .

കിണറ്റിനരികിലെ ഗന്ധരാജൻ പൂവിന്റെ മണവും,ലാങ്കി ലാങ്കി യുടെ മണവും  വഴിയരികിലെ എലിഞ്ഞിപ്പൂവിന്റെ മണവും  കല്യാണ വീട്ടിലെ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ മണവും .

Saturday, October 17, 2015

Car Theft


10 years ago.
As the crawling beltway around Washington regurgitated my vehicle to the 3 lane Interstate 95 North, felt little ease, but the traffic was still well below the speed limit.
I drank the left over black coffee from the mug sitting in the cup holder.  Then drank a sip of water from the plastic bottle rolled out from the passenger seat. Eyes started drooping, as the NPR news changed to classical music.  I had started early morning trip after a night stay at my cousin’s. Tomorrow, again back in the daily grind at hospital, waking up early and commuting to the city.
I felt like taking a break at the rest area, just to stretch my legs and empty the bladder, which reminded me that it is getting full. Coffee has worked its way down as usual.
Within half an hour I found the brown and blue signs. “Maryland Welcomes You”,
“Chesapeake Rest Area”.
I reduced the speed by suddenly pushing the brake pedal and entered the exit. Took a long turn and parked the vehicle close to the curb.
Next parking space was occupied by a truck load of teenagers blasting loud rap music through the car stereos. Then two other cars sped up to the adjacent ones. More youngsters, louder and rowdy came out. I sat in my seat for a while, just watching them enter the rest area and shouting to each other. Then came a mini bus full of church congregation, who spread out and stopped at the various placards and boards. As the commotion was somewhat settled, I closed the car door, deposited the paper and other garbage in the adjacent receptacle and entered the facility. It was somewhat large, with oval area with food courts and rest rooms. I waited till the teenagers and the church people leave. After that I just walked around. There were stalls with items only used by travelers. After my window shopping, I looked at my watch. It might take at least 4 hours to get back to New Hyde Park, possibly after 2 PM, depending upon the New York city traffic.
I went outside the rest area to the parking lot. It was empty.
The church bus has left. In its space, now a red rusted Ford 150 is parked. The truck with tinted windows and loud music has also gone. I forgot where my car was. Yes; the garbage can. It was parked next to it.
But that space was empty, except for two crushed cigarette butts and marks of oil drips.
The whole parking lot was in fact empty. The Interstate had traffic moving faster than it was.
Where is my car?
A sudden chill came to my spine.
I lost my car! To be precise, it has been stolen.
I was lost for the action. What should I do now?
I dialed my cousin’s number. He did not pick up. It was just his answering machine voice. I left message for him. “I stopped at the rest area. Now It seems like my car is stolen; I am going to call the police. Just letting you know. I am in Maryland somewhere next to I-95 call me when you get this message”
Lot of thoughts came to my mind. From tomorrow, I have no way to go to work. If I need to take public transportation, it would be 2 hours with combination of bus and subway trains. I don’t know what I would do, if I needed to be back for emergencies. If I am in the subway, I won’t get the wireless signal. I don’t know how I would get back to Long island. If my cousin can come and pick me, he can possibly drop me at the DC bus station. But I may need to get a cheaper car. I had no idea how to get that sorted out in hours. I cursed myself for the plan of coming to DC for this weekend. I should’ve stayed at home. But that is too late. I dialed 911. “Police” I said. “I need to report my vehicle stolen” After giving the details and answering the questions, the operator said,”We will dispatch someone soon. Sir”.
I did not know how long to wait.
Now I have to stand there. My phone battery has two lines of charge. I do not have any other option, other than waiting at that empty parking lot.
 Then few more people came and since I was standing, they decided to park further away.
My cousin called back. He asked whether he should come immediately. I told him that there was nothing too important in the car. Only the clothes I was wearing and possibly some CDs. But the main issue is how to get the paperwork done with the police, and to get back to NYC. I agreed with my cousin that most often, stolen vehicles are never found, mostly they are broken down for spare parts and will land in black market of other countries.
While speaking to him, I saw a police car on the opposite side parking lot, slowly inspecting the cars parked and seemed like he could be the one dispatched for me. I told my cousin that I am hanging up as the police came to check. I waved my hands side to side to attract the attention of the police while clutching on the cell phone. He seemed to look through me, as if he did not care. May be, it was NOT the one. I waited for 5 more minutes. Then I saw another police car stopping in the parking lot near me. The officer was on the radio. Then she opened the door, looked at me, and walked towards me.
I greeted her “Good morning officer,I had called”.
After I explained the situation, She asked, “Where are you heading Sir?”
“New York”
“Where did you say you are coming from?”
“Washington DC”
“You said you parked your car here?”
“Yes Maam”
‘But you are going North.” She raised her eyebrows.
“Yes Ma’am,I was.”
“But you are now going south towards Washington”
I was lost for words. I was sure that I took the right exit. But if that so, the point is, I got my vehicle stolen. I felt that the police officer was suspecting that I was lying and fabricating a story.
 She said with a firm voice, ‘Wait a minute here, do not move.”
She then walked towards her car. She stretched her arm inside and took the radio “This is 167..”
She then smiled and said, “yes; I can see you…over”
I did not know what was happening. She walked towards me. “Sir, you said your car was a Honda with New York plates?”
“Yes”
“-And you said, you were going to New York”, She asked.
“Yes; that is correct”, I said firmly.
“But, you did not park your car here Sir; so do not worry. Just go back to the rest area. I will call my colleague. He is looking for you over the north side parking”.
Then I saw another police car at the other side. I went into the rest area and came out through the other entrance.
Then there it was, the shining grill smiling at me in the sun.
My car!
It was parked next to the garbage can, like I did.
It was not stolen after all!
I ran to the other end. There was the lady officer standing.
“Is everything alright?” She smiled.
“I am sorry… I thought I parked on this side. Sorry to have bothered you” I said apologetically.
“No problem. It happens here quite often. It is the common rest area for both south and north Interstate.”
Then I saw her car being blocked by another police car.
“He is an ass” She said.
“Who?”
“My husband, he is blocking me” She said.
I went back to my car. I caressed the steering wheel, as if it was my family member, my pet.
I am happy that you are with me. As for a moment, I thought I lost you forever. Thank you for everything you do for me. This moment made me realize how indebted I am…

My dear car!

Sunday, October 4, 2015

അവാർഡ്‌















ഒരു കോളേജ് ദിനം . യുവ നേതാവ്  വന്ന് കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി .

“നമുക്ക് ഇന്ന് യുണിറ്റ് മീറ്റിംഗ്” .
 മാവിൻ തോപ്പിൽ പല വശത്തായി ആർട്സും കോമെർസും സുവോളജിയും ബോട്ടണിയും ഫിസിക്സും ക്ളാസ് കട്ടുചെയ്ത യുവജനങ്ങൾ .
“നമുക്ക് യുണിറ്റ് സെക്രട്ടറി ........ , പിന്നേ കലാ വിഭാഗം , ...”
കൈ എന്നെ ചൂണ്ടി .
“ഞാനോ?..”
കയ്യടി ഉയർന്നു എന്റെ ഒരാളുടെ എതിർപ്പിനെ ചവിട്ടി കൂട്ടി .
പിന്നെ പിറ്റേ ദിവസത്തെ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പത്രത്തിൽ വാർത്ത കണ്ടു.
അടുത്ത ദിവസം വേറെയും.
“കലാ  സൃഷ്ടികൾ ...കവിതാ മത്സരം . കോളേജ് വിദ്യാര്തികൾക്കായി .
അയക്കേണ്ട വിലാസം (എൻറെ !)”
“...പഹയാ ..”
അറിഞ്ഞുപോലുമില്ല .
ചോദിച്ചു
"ഇതിനു സമ്മാനം എവിടെ നിന്ന് കൊടുക്കാൻ ?"
"അത് ഞാൻ കൊണ്ട് വരാം "
അടുത്ത ആഴ്ച കവിതകൾ എത്തി .
സെൻറ് തോമസ്സിലെ ടോണിയുടെ കവിത നന്നായി .
ഒന്നാം സ്ഥാനം .
രണ്ടാം സ്ഥാനം ഗുരുവായൂർ ലിറ്റിൽ ഫ്ലവറിലെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിക്കും .
നേതാവ് രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ എന്നെ ഏൽപിച്ചു .
ഒന്ന് പുതിയത് . മറ്റേതിൽ പേരെഴുതിയത്  മാച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു . ബ്ലീച്ചിന്റെ മഞ്ഞ നിറം കാണാം .
"ഇത് നാണക്കേടല്ലേ ?" എന്റെ കൊച്ചു മനസ്സിലെ സംശയം നേതാവ് തലയാട്ടി മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു .
ചുളുങ്ങിയ കടലാസ്സ് ഇസ്തിരിയിട്ട് മിനുക്കി . കരിയുമെന്നു മണം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയപ്പോൾ നിർത്തി .
പിന്നെ പിറ്റേ ദിവസം സ്വന്തം കൈയ്യിലെ പൈസ ചിലവാക്കി ബുക്കുകൾ വിജയികൾക് നന്ദി പത്രത്തോടെ അയച്ചു കൊടുത്തു .
"പോയി ,മാരണം " മനസ്സിൽ സമാധാനിച്ചു .
മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു , വർഷങ്ങളായി .
സമരങ്ങളും കോലാഹലങ്ങളും എനിക്കന്യമായി .
യുനിവേര്സിടി പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞു .
സസ്യങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആർട് പേപ്പർ കട്ടി പുസ്തകമായി ഡിപ്പാർറ്റുമെന്റിലെ ചില്ലളമാരയിൽ  പരീക്ഷകരെ കാത്ത്  ഉറങ്ങി. മണപ്പുറത്തെ പച്ചപ്പുല്ലുകളും ഊട്ടിയിലെ അപൂർവ  സസ്യങ്ങളും തവിട്ടു നിറം കലർന്ന് അയല്പക്കക്കാരായി "ഹെര്ബെരിയ"ത്തിൽ പച്ചമണം തേടിയ കൊച്ച് എട്ടുകാലി കൾക് ഒളിത്താവളം ഒരുക്കി തുറന്ന ഷെൽഫിലും വിശ്രമം കൊണ്ടു .
പിന്നെ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണി .
അവസാനം  ആ ദിനവും എന്നെ തേടി വന്നു .
പ്രായോഗിക പരീക്ഷ .
എവിടെ നിന്നോ കണ്ടെത്തിയ പൂവും കായയും കണ്ടു ജാതിയും കുടുംബ പ്പേരും കുറിക്കണം .
പിന്നെ തന്നിരിക്കുന്ന തണ്ടിനെ ഏറ്റവും കട്ടികുറഞ്ഞു ഉള്ളിയുടെ തൊലിപോലെ യാക്കി , പിന്നെ നിറം കൊടുത്തു കഥയെഴുതണം .
കയ്യ് വിറച്ചു സെക്ഷൻ കട്ടികൂടി .
പോനാൽ പോകട്ടും പോടാ . മനസ്സിൽ പാടി ഒരു വിധത്തിൽ മൈക്രോ സ്കോപ്പിൽ കോപ്പാക്കി .
നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് പോക്കറ്റിലെ തുണിക്കഷ്ണം കൊണ്ട് തുടച്ചു  എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് .
അകലെ എന്നെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച ലെക്‌ചെറെർ  അടുത്തു വന്നു
"ഇത്ര വേഗം കഴിഞ്ഞോ ? ഒന്നും കൂടി നോക്കിക്കോളൂ "
"വേണ്ട , പോട്ടെ ..."
"ശരി , ഇവിടേ തന്നെ കാണണം ; തൻറെ റെക്കോർഡ്‌ നോക്കിയ മേഡം കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു "
എന്താണ് വിചാരിക്കേണ്ടത് എന്നറിഞ്ഞില്ല .
ഒരു പക്ഷേ ഇതെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ വരച്ചതാണോ എന്നറിയാനായിരിക്കും ,ഹെർബരിയത്തിൽ ചെടിയെല്ലാം പേജിൽ നിന്ന് മാറി അലങ്കൊലപ്പെട്ടോ ...?
പലവിധ ആശങ്കകള് മനസ്സിൽ തിരക്ക് കൂട്ടി .
വരാന്തയിലെ തൂണിന്റെ മറപറ്റി ലാബിലേക്ക് നോക്കി .
എന്റെ സീറ്റിലെ മൈക്രോസ്കോപ്പിൽ തലയിലെ തട്ടവും ഒരുകയ്യിൽ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു കന്യാസ്ത്രീ . അടുത്ത് കൈയ്യിൽ ഫയലുമായി ഞങ്ങളുടെ ലെക്‌ ചെറെർ ... പെട്ടെന്നുയർന്ന പൊട്ടിച്ചിരി .
അടുത്ത സീറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയിരിക്കുന്നു .
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു ,"എങ്ങിനെയുണ്ടായിരുന്നു ? ആ ഫ്രൂട്ട് ഏതാ ?"
"അയ്യോ അതറിയില്ലേ ,ഞങ്ങളുടെ കടവിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ നിറയെ യുണ്ട് . റുബിയെസീ "
ഉണ്ടായിരുന്ന അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയും നിലച്ചു . ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ആ 'എന്നത്തും കായ " കണ്ടത് . ഭാഗ്യത്തിന് ഉത്തരം പകുതി ശരിയായി .
പുറത്തേക്ക് നോക്കി . താഴെ കോളേജ് കാൻറീൻ , അടുത്ത് എന്നും ചോറ്റു പാത്രം കഴുകുന്ന പമ്പ് .
ഇനി ഈ കലാലയവും സമരങ്ങളും പ്രണയങ്ങളും യുവജനോത്സവങ്ങളും എനിക്ക് അന്യം . അഞ്ചു വർഷക്കാലം എത്ര പെട്ടെന്ന് പോയി ...
"തന്നോട് അകത്തേക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞു " ലാബ്‌ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രകാശേട്ടൻ .
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലും മറ്റും അരമതിലിൽ വച്ച് അകത്തു കടന്നു .
മേശ പ്പുറത്ത് നിവര്ത്തിവച്ച എൻറെ ഹെർബരിയം . അതിൽ പൂക്കളുടെ നിറം മാറിയില്ലാത്ത തൊട്ടാവാടി ചെടിയും .
"കൊള്ളാം; എങ്ങിനെ യുണ്ടായിരുന്നു തിയറി ?" കന്യാസ്ത്രീ മേഡം
"കുഴപ്പില്ലായിരുന്നു " ഞാൻ.
"റാങ്ക് കിട്ടോ ? ഞങ്ങടെ പ്രതീക്ഷയാ "  ലെക്ചെറെർ
"അതൊന്നൂല്യ ...നന്നായി എഴുതീട്ടുണ്ട്‌ " താഴോട്ടു നോക്കി പറഞ്ഞു .
"പിന്നെ തന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞത് ,തന്റെ റെക്കോർഡ്‌ ,ഹെർബരിയം ഞാൻ എടുക്കുകാ ...ഞങ്ങളുടെ ലാബിലേക്ക് . നന്നായിട്ടുണ്ട് "  കന്യാസ്ത്രീ മേഡം തുടർന്ന് പറഞ്ഞു ; "പിന്നെ പറ്റില്ല എന്ന് പറയേണ്ട , താൻ ചെയ്ത മോശം പണിക്ക് പിഴയിട്ട തായി കൂട്ടിക്കോളൂ ..."
കഥയറിയാതെ ഞാനടക്കം വായ പൊളിച്ചു നിന്ന വർക്ക് അവർ വിവരിച്ചു .

“ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ ഒരു നന്നായി കവിതയെഴുതുന്ന കുട്ടിയെ ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച്‌ ഇവരുടെ കലാ വിഭാഗത്തിലേക്ക് കവിതാ മത്സരത്തിൽ ചേർത്തു . അവസാനം സമ്മാനവും കിട്ടി . കവർ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് എവിടെയോ കിടന്ന ആരുടെയോ പുസ്തകത്തിന്റെ പേര് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു അയച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു …നാണമില്ലേ തനിക്കൊക്കെ ...തന്നെ എന്നെങ്കിലും കാണുമെന്ന് വിചാരിചിരിക്കയായിരുന്നു ...പൊക്കൊ ; വിഷമിക്കേണ്ട ; തനിക്കു ഫുൾ മാർക്കാ . ഗുഡ് ലക്ക് "
പിന്നെ മുറി നിറഞ്ഞ ചിരിയും .

അവസാനം പറഞ്ഞത് കേൾക്കാൻ മനസ്സിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഉണങ്ങിയ ഒരു തൊട്ടാവാടി കൊമ്പു പോലെ ഉച്ച വെയിൽ കുളിപ്പിച്ച വരാന്തയിലെ പുസ്തകെട്ടുകൾ ലക്ഷ്യമായി എന്റെ മൃത മായ മനസ്സ് കാലുകളെ ചലിപ്പിച്ചു .
...........................................................................................................................................

Sunday, June 14, 2015

പാഠം അലിഫ് : ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണ്



ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെ പ്പറ്റി എഴുതുമ്പോൾ അവരുടെ സമ്മതം വാങ്ങേണ്ട ചുമതലയുണ്ട് എന്നറിയാം . അത് കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് പേര് വയ്കാതെ പറയട്ടെ .
നാല്പത്തിയഞ്ചു കൊല്ലം മുൻപായിരുന്നു . ഒരു കെട്ട് പുസ്തകങ്ങളും കയ്യിൽ പിടിച്ച് മഴയത്ത് ഒരു ഒറ്റ മുണ്ടുടുത്ത പയ്യൻ വീട്ടിന്നരികിലൂടെ തോട് കടന്നു വടക്കോട്ട്‌ പോയി .
പിന്നെ എന്നും സ്കൂളിലേക്ക് ഞാനും കാലത്തും വൈകീട്ടും .
പിന്നെ പെരുന്നാളിന്റെ ദിനങ്ങളിൽ സഞ്ചി യിൽ ദിനപ്പത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ കാജയും മുഴുത്ത നേന്ത്രപ്പഴവും അവന്റെ ഉപ്പ ഞങ്ങൾക്കായി എത്തിച്ചു . വിഷുവിനും ഓണത്തിനും തിരിച്ച് അവര്ക്കും കൊടുത്തയക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ നിർബന്ധിച്ചു .ദിവസത്തിൽ രണ്ടു തവണ പാടങ്ങൾ കടന്നു ഞാൻ അവനെ കാണാൻ പോകുമായിരുന്നെങ്കിലും ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ എടുക്കാൻ എനിക്ക് മടിയായിരുന്നു ,എന്തുകൊണ്ടോ .
പിന്നെ അവരുടെ വീട്ടിലെ ആകെയുള്ള മരക്കസേര എനിക്ക് വേണ്ടി ഭവ്യതയോടെ പുറത്തേക്കിട്ടു ഇരിക്കാൻ അവന്റെ ഉമ്മയും നിര്ബന്ധിക്കും . തറയിൽ കൂട്ടിയിട്ട ബീഡി ഇലകൾ ഓരോന്നെടുത്ത് ചതുരാകൃതിയിൽ നാടൻ കത്രിക്ക് വെട്ടി  മടിയിലെ മുറത്തിൽ വച്ച സുക്കയുടെ  കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്ന് രണ്ടു നുള്ള് . പിന്നെ കൃത്രിമ നഖം പിടിപ്പിച്ച ഒരു വിരൽ തുമ്പിലെ ആർജവം നോക്കിനില്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉപ്പ ചോദിക്കും ; "മാഷുക്കും അമ്മയ്ക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ ?"
"ആ ...അവൻ എവിടെ പ്പോയീ ?"
"മോനിരിക്ക് ; അവൻ റേഷൻ മണ്ണെണ്ണ വാങ്ങാൻ പോയിരിക്കാ ..."
പിന്നെ ഒരു തട്ടമിട്ട മുഖം വാതിൽ മറവിൽ എത്തി നോക്കി ചിരിച്ചു ." ഇത്തയാ , ഇവള് മൂത്തത് , പിന്നെ അവനുംതാഴെ രണ്ടു പെണ്‍കുട്ട്യോളും ..."
പിന്നെ വാതിലിനു പിന്നിൽ ചിരിയും വളകിലുക്കങ്ങളും .
പിന്നെ അവൻ മണ്ണെണ്ണ ടിന്നുമായി വീട്ടിലെത്തി .
എന്നെ കണ്ടു ചിരിച്ച് ഉമ്മയെ ചില്ലറയും റേഷൻ കാർഡും കൊടുത്തു കണ്ണിറുക്കി .
 വീടിനരികിൽ ചാരി വച്ച പഴയ സൈക്കിൾ ടയറും ഉരുട്ടി വരുമ്പോൾ പറഞ്ഞു "പോവാം ..."
തെങ്ങിന്റെ തടത്തിലെ ഓലമടൽ വെട്ടി മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവന്റെ ഉമ്മ പറഞ്ഞു '"മോനെ പറ്റി അവൻ എപ്പോഴും പറയും , അവനു എന്തെങ്കിലും പഠിക്കാനുള്ളത് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണേ , ഇവിടെ ഞങ്ങളൊക്കെ അത്ര പഠിപ്പുള്ള ആളോൾ ഒന്നല്ല ."
അന്നെനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു , സ്വന്തമായി ബീഡി കമ്പനിയും നടത്തി കടം വന്ന് അടുത്ത ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ചേക്കേറിയ അവർക്ക് ജീവിതം എത്ര പ്രയാസ മുള്ള തായിരുന്നു വെന്ന് .
പിന്നേ ഓരോ ദിവസവും സ്കൂളിലേക്ക് ഒരുമിച്ചു പോയപ്പോൾ കഥകൾ നുറുങ്ങുകളായി പുറത്തു വന്നു .
അതുകൊണ്ടു തന്നെ സ്കൂളിൽ അവനോടു എൻറെ അച്ഛനും വാത്സല്യം കാണിച്ചു .
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു . പാട ങ്ങൾ മണ്ണിട്ടു നികത്തി , കൂരകൾ നിറഞ്ഞു .
പിന്നെ ഇത്തയുടെ നിക്കാഹും , വേനലും മഴകളും

SSLC പരീക്ഷയിൽ അടുത്ത നമ്പറ്കാർ ആയതു കൊണ്ട് എഴുതാനുള്ള മഷി കടം കൊടുക്കുനതിനിടയിൽ ഉത്തരമെഴുതിയ പേജ് അവനു കാണാനായി നീക്കി വച്ചു കൊടുത്തു .
പിന്നെ പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ ,
കോളെജു ജീവിതങ്ങൾ ...
അവനെന്നോ ഒരു മറന്ന സുഹൃത് ബന്ധമായി .
പിന്നെ പലപ്പോഴും വഴിയിൽ കാണാറുള്ള അവന്റെ ഉപ്പയേയും കണ്ടില്ല .
ആരോ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു .
വീടും പുരയിടവും വിറ്റു എവിടെക്കോ പോയിരിക്കുന്നു അവന്റെ കുടുംബം .
പിന്നെയൊരിക്കൽ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവന്ന സുമുഖനായ യുവാവ് അവനാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല .
"ഞാനിപ്പോ ഷാർജയിലാണ് , വിസ മാറ്റി യെടുക്കണം , പിന്നെ എടമുട്ടത്തു വീട്‌ പണിയണം; തിരക്കിലാണ് ,പോട്ടെ ".
"എന്നാൽ ശരി "
"അടുത്ത വരവിനു കാണാം."
പടിയിറങ്ങി പോകുന്ന അവനെ പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല .

ഒരുപക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അറബി നാട്ടിലെ ഊഷര ദിനങ്ങളിൽ എനിക്കരികിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അവനും തമ്മിൽ തിരിച്ചറിയാതെ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ കണ്ണിന്റെ കൂട്ടിമുട്ടലുകളിൽ ഒതുങ്ങിയ നിമിത്തമായി ഒതുങ്ങിയിരിക്കണം .
അറബിയിൽ അവന്റെ പേര് ശരിയായി പറയാൻ എനിക്ക് മാത്രം അറിയാം .

അതാണ്‌ അവൻ നാൽപത് വർഷം മുൻപ് ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ട ദിവസം പറഞ്ഞു തന്നതു ,അലിഫിനോടൊപ്പം ...

Saturday, May 16, 2015

ഒരു മറുനാടൻ ബേഗിളും ഞാനും




Bagel (ബേയ്ഗിൾ)  ഞാൻ ആദ്യമായി തിന്നുന്നതു് സ്റ്റാറ്റൻ ഐലണ്ടിലെ സണ്ണിയുടെ വീട്ടിൽ വച്ചായിരുന്നു .
 1995 , ഒരു ജോലിയന്വേഷണം അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ഇക്കരെയെത്തി നിന്നപ്പോൾ എനിക്ക് താമസവും ഭക്ഷണവും യാത്രയും ഒരുക്കി, ഒരു മടിയും കാപട്യവും ഇല്ലാത്ത, സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളത മാത്രമായ ആ ബന്ധം എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പിന്നിട്ട 20 വർഷങ്ങൾക്ക് നിമിത്തമായി.
നന്ദി , സൂസനോടും സണ്ണിയോടും ...
പിന്നെ നിങ്ങൾ മൂലം എന്റെ ജീവിതത്തെ സ്പർശി ച്ച പല നല്ല മനുഷ്യരോടും .

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പോളണ്ടിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത bagel അസ്കെനാസി ജൂതർക്കൊപ്പം ന്യൂയോർക്കിൽ എത്തിപ്പെട്ടു . വൃത്താ കൃതിയിൽ മാവ് കുഴച്ച് ആദ്യം വെള്ളത്തിൽ പുഴുങ്ങി പിന്നെ ബെയ്ക്ക്‌ ചെയ്ത്‌ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ ബ്രെഡ്‌ അതിന്റെ പേര്‌ റിംഗ് എന്ന ആകൃതിയിൽ നിന്നും സ്വന്തമാക്കി .
ഒരുപക്ഷേ ,ഇത് കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ഭക്ഷണമായി പോളണ്ടിലെ ജൂതരോടൊപ്പം അമേരിക്കയിൽ എത്തി .
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ കുടിയേറിയ എനിക്കും പിന്നീട് വന്ന വർഷങ്ങളിൽ ഒരു നിത്യ ഭക്ഷണം ആകുമെന്ന് അന്ന് ഞാൻ ഓർത്തില്ല .
പിന്നെ പ്രാതലിന് ശേഷം അത് എന്റെ ഉച്ച ഭക്ഷണമായി എന്നും...
എല്ലാ ദിവസവും പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പാത്രത്തിൽ ക്ലിംഗ് ഫിലിം പൊതിഞ്ഞ് വച്ച ആ ബേയ്ഗിൾ എടുക്കുമ്പോൾ എൻറെ മനസ്സ് നന്ദി ചൊല്ലുകയാണ് ... സുഹൃത് ബന്ധങ്ങളുടെ പൊട്ടാത്ത കണ്ണികളോട് ,എനിക്കുവേണ്ടി നിങ്ങൾ നടന്ന ആ അതി ദൂരത്തെ നാട്ടുവഴികളിലെ വിയർപ്പ് തുള്ളികളോട് .

Wednesday, April 22, 2015

ഒടിയന്മാർ

യമ കണ്ടകനും രാഹുവും പോയ തക്കത്തിൽ തിരുമുൽപാടും കാര്യസ്ഥൻ ശങ്കുനായരും ഗുരുവായൂരേക്ക് തിരിച്ചു .
പണ്ടത്തെ കാലാ.
ടിപ്പുസുൽത്താൻ വെട്ടുവഴിയിൽ പൊടി തൂളി താസിൽ ദാരുടെ കുതിരവണ്ടി എതിരേ വന്നപ്പോൾ ശ ങ്കുവിന് ശ ങ്ക യായി . നടയിരുത്താൻ നടത്തിക്കൊണ്ടു വന്ന മൂരി ക്കുട്ടൻ വേലിചാടി പ്പോകാതെ നോക്കണം .
"എന്താ നെയ്യ് കാട്ടണേ , വേഗം ക്ടാവിനെ അങ്ങ്ട് മാറ്റാ ..."
തിരുമുൽപാടിനു അക്ഷമയായി . "ഇനീം താമസിച്ചാൽ നാളെ നടക്കൽ എത്തോ ന്നാ ന്റെ ഭയം ."
ഒരു കണക്കിന് നാഴികകൾ താണ്ടി .ദേശ മംഗലം വരെ എത്തി പ്പെട്ടൂ . രാത്രി ആയപ്പോൾ ഒരടിപോലും നടക്കാൻ വയ്യാതെ രണ്ടു പേരും ക്ഷീണിച്ച് വലഞ്ഞു .
"ഇനി ആ കാണുന്ന തറയിൽ വിശ്രമിക്കാവും ബുദ്ധി ; നെയ്യ്‌ കേൾകുന്നുണ്ടോ ?"
"ഉവ്വ്  തിരുമേനി ; ഞാനിപ്പോ അത് പറയാൻ നാക്ക് വളക്കാരുന്നു ."
"ശരി ; ന്നാ  മൂരി ക്കുട്ടനെ ആ ചാഞ്ഞു നില്കുന്ന കൊമ്പില് കെട്ടാ ;എന്നിട്ട് ഇവിടെ അടുത്തന്നെ കിടന്നോളൂ"
"പൊതിച്ചോറെ ടുത്തു കഴിക്കാ ..."
"അല്ലാ തിരുമേനി , ഇവിടെ ഒടിയന്മാര് കാണോ ?"
"എന്താ പ്പാ  അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ?"
"അല്ലാ ,അല്ലാ രാത്രീല് അവര് പശു മ്രിഗാദി കളായി നടക്കുന്നെന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് ."
"നെയ്യ് ന്താ ഭയണ്ടാകുന്ന കാര്യങ്ങള് ഓർത്തു വേയ്ക്ന്നെ ? രാമ നാമം അങ്ങ്ട് ജപിക്കാ . എന്നിട്ട് കണ്ണും പൂട്ടി കേട്ക്കാ "
"അത് ഓർത്ത പ്ലാ ,ഒറങ്ങി പ്പോയാ മൂരി ക്ടാവിനെ ഓടിയമ്മാര് കട്ടോണ്ട് പോയാലോ "
"ആ ,എന്നാ നെയ്യ് ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചോണ്ട് കെടുന്നോളൂ ,മൃഗത്തിൽ ഒരു കണ്ണ് വേണം ."
ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു തിരുമേനി ഉറക്കമുണർന്ന് കാര്യസ്ഥനെ വിളിച്ചു
"നെയ്യെന്താ ഇപ്പോ ചിന്തിക്കണേ ?"
"ഈ ആത്മാവ് ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ആലും മാവും കൂടിയ ഒരു പട വൃക്ഷം തന്നെട്ടൊ . ഞാൻ ചിന്തിക്ക്യാരുന്നു ."
"ചിന്തിച്ചോളൂ ; അതൊക്കെ നല്ല ചിന്തോളാ ."
തിരുമേനി ഉറക്കമായി
മൂരിക്കിടാവിന്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് വീണ്ടും ഉണർന്നു; " ശ ങ്കൂ , നെയ്യ് ഒറങ്ങല്ലേ , ഒരു കണ്ണു വേണം ."
"അല്ലാ , ഞാൻ ചിന്തിക്ക്യാ ,മുപ്പത്തി മുക്കോടി ദേവകളോ അതോ ഈ കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളോ ,ഏതാ കൂട്യേതു ?"
"അതു നല്ല ചിന്തന്ന്യാ ,അങ്ങനെ തന്നെ പോട്ടെ "
മറച്ചില്ല ഒടിഞ്ഞ ശ ബ്ദത്തിൽ തിരുമേനി ഉണർന്നു .
"ശങ്കൂ, നെയ്യ് എബിട്യാ പോയെ ?"
"ഒരു മൂത്ര ശ ങ്ക തീർക്കാൻ പോയതാ .അപ്പളാ ഒരു ചിന്താ വിഷയം തോന്ന്യേ "
"എന്താ വിഷയം ; പറയാ ,കേക്കട്ടെ "
"അല്ലാ ഗുരുവായൂര് ആൾകാര് പലവിധ സാധനങ്ങള് വഴിപാട് നടത്തൂലെ ; പഴ കച്ചോടക്കാര് പഴം ,അരി കച്ചോടക്കാര് അരി അങ്ങനെ .."
"ആ അത് പിന്നെ ഭക്തര് കൊണ്ടുവരുന്നത് ഭഗവാനു പ്രിയം തന്നെ ."
"അപ്പൊ ആരെങ്ങിലും കയറു കൊണ്ടുവന്നാൽ അപ്രിയാവോ ?"
"നെയ്യെന്താ കയറു കച്ചവടം തൊടങ്ങാ ? അത് പറഞ്ഞപ്പളാ ,തിരിച്ച് പോവുമ്പോ അങ്ങാടീന്നു  കൊല കെട്ടാനുള്ള കയറു വാങ്ങാൻ മറക്കണ്ടാ ."
"അതല്ല തിരുമേനി ,നമ്മള് ഒരു കയറു മാത്രായി ഗുരുവായൂര് നടക്കല് പോയാ അപ്രിയാവോന്നാ ഞാൻ ചിന്തിക്കണേ "
"അതുപ്പെന്താ നിനക്ക് ആ ഒരു ചിന്താ ? മനസ്സിലാവണില്ല നിക്ക് "

"നമ്മടെ ക്ടാവില്ല , കയറു മാത്രേള്ളു "

Saturday, April 18, 2015

New Word Dictionary

I was fascinated with dictionaries all through my life, even before visiting Lexington.
I recently started inventing many words which are not available currently in the English Language Dictionaries.

Here is a sample.

Please feel free to use them if you find convenient.  This is useful for people who suffered certain kinds of aphasia also.

As I add more words later , this will be a book (you guessed right; smarty pants!)

New Word Dictionary

(usage given in brackets)

Afkword: Feeling awkward after using an “F” word inappropriately
(It was really afkword in my conversation with the teacher) 

Bellygerent: Eating without any concern regarding the waistline.
  (I was bellygerant at the chineese restaurant)

Calluring: Eating high calory diet without any regard
 (Weekends are my days of calluring)

Dewaistated: Having had bariatric surgery
(Did you finally got dewaistated?)

Editrouble: Having lot of mistakes in writing
(You have an editrouble book)

Fraternalist: The person who call everyone ‘Bro’ or ‘Sis’ despite no blood relation
(I don't like her fraternalist boyfriend)

Glatitude : Glad that one’s attitude is right contrary to popular notion, or glad that people show undue gratitude
(your boss has a great glatitude)

Hiastatic: Having elation regarding one’s own social status, or erection or size of an organ
(I was like, hiastatic seeing her)

Idlestic:  Not having to do any job as in vacation
(He took it as an Idlestic opportunity)

Jobial: Always taking about one’s own job
(I am afraid that he could be jobial with me)

Knowouch: The sound you produce when you have a painful memory (‘K’ is silent)
(Was he/she the one dated me before ! (followed by the sound of Knowouch)

Lovial: Pretending to be in love, but not for exploitation.
(I was just lovial with you)

Mantrane: A person always bothered with the need to chant
(Your mother is mantrane)

Nutger: A supervisor or manager with crazy ideas
(Wait till your Nutger comes)

Obstabulate: Create obstacle or warning to prevent things to be done in a timely fashion
(I left a sanitary napkin in the bathroom to obstabulate my husband) 

Puertorean: A repulsive person passing wind in public purposefully to annoy
(My coworker/ team member is a puertorean)

Quotidean:  A person uses hand gestures of quote while talking
(You know what, he is like quotidean)

Remnambulism: Going back to the kitchen to eat left overs in the night
(I can not resist being remnabulistic, Doctor)

Technosage: One uses technology older than oneself
(My husband is a real technosage)

Utilification: Process of making things of beauty useful for human consumption
(My son is good at Utilifing my lipstick)

Vitiligent: One who has the right and (often) critical information
(Him being vitiligent, we did n't have to use the GPS to the club)

Wolfan: Usually  a female  interested in wolverine stories
(She is a typical wolfan)

Xponsibility:  The  need to pay alimony
(He is not worried about his xponsibility)

Yangster: The teenager who dreams of becoming a gang member
(Which yangster among these is yours?)


Zestorem: A fascinating, but weird theory.
(I am relieved that I can only take it as a zestorem)



[to be continued]